Gratis en gezond

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Vooreerst moeten wij recht doen aan onze goede vriend Leo Neels, die wij vorige week ten onrechte hebben betrokken in een vraag om begrip voor Zolgensma-producent Novartis. ‘Ten onrechte’, inderdaad, want nota bene in onze eigen Opinie-rubriek had Leo, vroeger de CEO van Pharma.be, Novartis duchtig de oren gewassen: farmabedrijven moeten de patiënt vóór de aandeelhouder stellen. Met wat restte aan zeep en water begon hij aan de schoonmaak van de gehoorschelpen van journalisten.

We moeten eerlijk blijven, hebben wij na enige aarzeling toch besloten: door al het feestgedruis van de voorbije kerstweken was onze alertheid verslapt, en ze is op normale dagen al niet strak gespannen. Daardoor was de column van Leo aan onze aandacht ontsnapt, anders hadden wij natuurlijk niet geschreven dat ook hij begrip zou vragen voor Novartis. Gevolg: Leo niet content, en Franky Van Hamme slechtgezind. Franky is de chef van onze opiniebijdragen. Het is dankzij hem, en zijn nooitaflatende maar te weinig vergoede inzet, dat u in De Tijd niet de onzin krijgt opgedist die op de opiniepagina’s van andere kranten zo welig tiert. Lees het standpunt van Neels het best zelf nog even na op onze website, dan is er geen verwarring meer. ‘Geen Vlaamse kermis voor geneesmiddelen’ geeft als kop al de richting aan. ‘En zeker geen collectieve zangstonden’, lezen we een regel lager, een bekommernis die Leo mogelijk meer is ingegeven door de liefde voor kwaliteitsvolle muziek dan door de afkeer voor pillenacties.

En zo staan wij plotseling helemaal alleen bij de verdediging van Novartis. Gokverslaafden moeten elkaar wel helpen, maar dit gaat ons toch wat ver. Want als overtuigd marxist zien wij de oplossing voor het probleem van peperdure medicamenten in de nationalisering van al die farmafirma’s. Medicijnen moeten beschouwd worden als een publiek goed. Ze mogen geen voorwerp uitmaken van particulier winstbejag. In Noord-Korea kost geen enkel geneesmiddel meer dan 100 won. Er zijn er ook geen, maar dat doet er nu niet toe. 100 won is 10 eurocent, als we ons nu niet verslikken in de wisselkoersen. Ondenkbaar dat een of andere farmaceut daar komt aanzetten met een medicijn dat 1,9 miljoen won kost, laat staan 1,9 miljoen euro. Die eindigt tegen een muurtje in een achterafsteeg in Pyongyang.

De gezondheidszorg in Noord-Korea is, net als in Zelzate en Hoboken, gratis. Al wordt er niet door iedereen lovend over gesproken. Luidens een rapport van Amnesty International worden er amputaties uitgevoerd zonder verdoving, vinden er operaties plaats bij kaarslicht, en beschikken de ziekenhuizen niet eens over de meest elementaire ap- en preparaten. Ook zouden chirurgen zich laten omkopen met drank en sigaretten, en die bovendien gulzig nuttigen vooraleer aan het snijwerk te beginnen. De bevolking zou kampen met chronische ondervoeding, tuberculose, bloedarmoede en burn-outs.

Volgens Amnesty, een propagandavehikel van het westerse kapitalisme, spendeert de Noord-Koreaanse overheid jaarlijks slechts 1 dollar per persoon aan medische zorg. Aangezien er 25 miljoen Noord-Koreanen zijn, is dat dan toch al goed voor 12 flesjes Zolgensma. En daarvoor moet géén wafelenbak georganiseerd worden. Er is trouwens toch geen patisseriebloem.

Lees verder