Graveyard

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Hein Deprez leest geen kranten meer. En hij is niet de enige. Leopold Lippens, de visionaire burgemeester van Knokke-Heist, beet het vorig jaar nog een geschokte gezant van Het Laatste Nieuws toe: ‘Ik lees geen kranten meer en ik heb een hekel aan journalisten. Nog vijf jaar en het is gedaan met jullie, en dat doet me enorm veel plezier.’

Hein laat de pers over aan zijn zuster Veerle, die hem waarschuwt als er zaken verschijnen die de spuigaten uitlopen. Ze zal werk hebben vandaag. Lezers van Kaaiman weten dat Deprez, een lange tijd geleden inmiddels, de Vlerick Award heeft gewonnen, het ongelukkige neefje van de verdoemde ‘Manager van het Jaar’ van Trends. Men wenst het zijn vijand niet toe. Marion Debruyne, de decane, is dan wel een vriendin van De Tijd, we organiseren samen een interessante stage onder de geheimzinnige loknaam ‘Take the Lead’, maar dat betekent niet dat we blind moeten blijven voor de rampspoed die haar Award onder de mensen brengt. De doos van Marion is gevaarlijker dan die van Pandora. Dat klinkt, zo bij het herlezen, misschien wat vulgair, maar honi soit qui mal y pense.

Toen ook CEO Marleen Vaesen de Vlerick Award won, werd ze, ten bewijze van het voorgaande, prompt aan de deur gezet. Evenaar nooit een meerdere, zelden kan die dat verkroppen. Hein verving Vaesen door zichzelf, promoveerde zijn kinderen, en behield zijn zuster. De zwarte Vlerick-hand boven zijn hoofd werd al snel een zwarte arm, want sindsdien is het Greenyard niet te best vergaan.

Er was de mislukte overname van de Amerikaanse voedingsreus Dole Food. Er was de listeriabacterie in Hongarije, die tot een wereldwijde terugname van courgettes en bonen in spekrolletjes noopte. Er was de onverwacht dorre zomer, waardoor de tomaten niet wilden schieten en de spinazie alleen in de koeienkribben blijdschap opwekte. De berg schulden groeide sneller dan de berg broccoli.

Wat nog? Er was de gierigheid van de Duitse supermarkten. Er was de gedwongen verkoop van een Poolse dochter in champignonnenmest, tegen de helft van de aankoopprijs. Er was de gedwongen verkoop van de divisie potgrond, voor een bedrag dat perfect aan het product beantwoordde: bodemprijs. Er was de gedwongen verkoop van een fors pakket aandelen aan het Amerikaanse hefboomfonds ‘Kabouter Management’, dat niemand die gelooft in ‘nomen est omen’ vertrouwen zal inboezemen. En er was deze week voor de zoveelste maal een winstwaarschuwing. Door de daaropvolgende klap noteert het aandeel ruim driekwart lager dan anderhalf jaar geleden. Op een rode paddenstoel, vol met witte stippen, zat Kabouter Management, heen en weer te wippen. Om een lang verhaal kort te maken: allebei de beentjes, hopla in de lucht.

Wat stond hier, op deze plek, op 27 september vorig jaar? ‘Over de toekomst van Greenyard zijn er grosso modo twee meningen. De ene, die we gemakshalve de strekking-Deprez zullen noemen, denkt dat het allemaal wel goed komt. De andere, de strekking-Kaaiman, denkt dat niet.’ Misschien zou Hein toch beter één krant zelf lezen.

Lees verder