Grootgraaier

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Als politici graag verlost zouden geraken van het overigens terechte stigma van ‘zakkenvullers’, helpen figuren als Guy Verhofstadt, Siegfried Bracke, Annemie Turtelboom en Steven Vanackere daar niet bij. Maar hun streven is helemaal nutteloos zolang Yves Leterme over de bühne sluipt. Nog hier en daar een kleine belastingvrije bijverdienste en hij kan in zijn eentje de Arco-spaarders hun door hem ontvreemde tegoeden teruggeven.

De wijze waarop hij zijn eigen fortuin uitbouwt via een keten van internationale zelfbedieningszaken, waar ze hem steevast liever zien gaan dan komen, stuitte al velen tegen de borst. Maar dat hij nu ook nog Chinese poen mee grabbelt via het durfkapitaalfonds ToJoy deed de meest tolerante in verontwaardiging uitbarsten. Al zit meewerken met het Chinees economisch imperialisme CD&V’ers nu eenmaal in het bloed, getuige ook de promotie voor de nieuwe Zijderoute door Europees lijsttrekker Kris Peeters.

De term ‘durfkapitaalfonds’ verdient een kleine toelichting. Zodra u een euro hebt, zullen anderen proberen om u die afhandig te maken. Dat kan op velerlei wijzen. Door u een pistool tegen het hoofd te zetten bijvoorbeeld, de meest directe manier die het voordeel van de duidelijkheid biedt: de dief probeert u niets wijs te maken, het is uw geld of uw leven. Welk van de twee het meeste waard is, mag u zelf beslissen. Zij het zonder de kwestie eerst te kunnen voorleggen aan het Planbureau.

Minder opzichtige methodes om u te pluimen zijn coöperatieve spaarbons, effectenrekeningen, het Europees Parlement, en niet-gouvernementele organisaties. Maar geen ervan is zo efficiënt als een durfkapitaalfonds. Een durfkapitaalfonds is een tijdelijke vereniging van een beperkt aantal witteboordcriminelen die uw bezittingen eerst onder elkaar verdelen en wat nog overblijft weggeven aan een bedrijf dat het niet waard is. Zo nu en dan, laten we zeggen één keer in de twintig jaar, verschijnt in De Tijd een klein stukje over een bofkont die met zo een fonds een miljoen euro had geïnvesteerd in een biofarmaceutische spin-off van de universiteit die zonet aan buitenlandse domkoppen is verkocht voor het honderdvoud. Talrijker evenwel, en met meer leedvermaak over een grotere papieroppervlakte uitgesmeerd, zijn de schrijnende verhalen over nu dakloze ex-financiers, doorgaans uit West-Vlaanderen, die al hun spaarcenten in rook zagen opgaan omdat je met antilichamen van lama’s niet eens de lama’s zelf kunt genezen, laat staan terminale kankerpatiënten.

Farmabedrijven zijn de vlotste afvoerbuis voor durfinvesteringen. Tachtig procent van alle medicijnen heeft geen enkel effect, maar als de voorgeschreven gebruikstermijn samenvalt met de natuurlijke genezingsperiode van de kwaal, zijn de consumenten overtuigd van de goede werking en de kapitaalverstrekkers zeker. Dat trekt al sinds de Etrusken ruime scharen charlatans aan. Hoewel hun trucs al die tijd dezelfde zijn gebleven, zijn zij zelf beter georganiseerd en meestal nog wettelijk beschermd ook. Eén ding is niet veranderd: wat u hen toevertrouwt, bent u kwijt.

Dat alles geschetst zijnde kan toch niet eens de meest roekeloze oplichter nog investeren in een vehikel dat de elementen ‘Durfkapitaalfonds’, ‘Chinees’ en ‘Leterme’ combineert?

Lees verder