Home St-Lieven

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Dit land dankt veel aan zijn De Wildes. Zonder Filip waren we nooit op de wereldbeker voetbal in Amerika geraakt, of bent u zijn miraculeuze redding op dat atoomschot van Jan Suchoparek van de Vereniging van Tsjechen en Slovaken vergeten? Zonder Maurice hadden sommige collaborateurs hun verdiende straf nog ontlopen ook. Herinner u de verbijsterde blik op het gelaat van de naar Wenen gevluchte Robert Verbelen toen hij nietsvermoedend de deur van zijn appartement opende en in de gang plots oog in oog stond met Maurice en zijn cameraploeg: ‘Hebt gij de helft van Meensel-Kiezegem uitgemoord?’

Maar er zijn ook De Wildes die teleurstellen. Julien De Wilde! Van Agfa-Gevaert. Een bedrijf dat ons na aan het hart ligt, want Kaaiman is opgegroeid in Mortsel. Specifieker in Oude God, vandaar dat wij als overtuigd atheïst toch een speciale band onderhouden met ons Heerke. Middelbaar onderwijs hebben wij genoten, al gebruikten wij daar destijds die term niet voor, in het Sint-Lievenscollege in Antwerpen, opgericht door Lieven Gevaert. Het Atheneum van Mortsel was één straat verder dan ons ouderlijk huis, maar stond toen al bekend als een spijbelaarsschool.

Julien De Wilde is de aftredende voorzitter van Gevaert en zijn bewindsperiode loopt, geheel toevallig, parallel met de steeds slechtere resultaten van de vroegere fotoreus. Die moet nu zelfs zijn rendabelste afdeling, IT-programma’s voor ziekenhuizen, afstoten om het budget rond te krijgen. De Wilde werd in 2008 op zijn 65ste voorzitter van een raad van bestuur vol grijsaards, waarna de editorialist van De Tijd, ook toen al niet van sarcasme gespeend, schreef: ‘De hoofdzetel in Mortsel zou verbouwd kunnen worden tot een bejaardenhuis, opperde iemand. Geen idioot idee. Daarmee lijkt nu een aanvang gemaakt.’ Elf jaar later pas neemt de voorzitter afscheid, en luidde in een interview nog snel de laatste doodsklok over zijn en ons bedrijf: ‘Jo Cornu is de meest evidente keuze om mij op te volgen.’ Krijg dat op je brood.

De Wilde en Cornu hebben een gezamenlijk verleden bij Alcatel-Bell, en die ‘Alcatel Boys’ hebben om de Oude God mag weten welke reden een reputatie van sterke managers, al wordt dat door geen enkel feit ondersteund. Bij Agfa stikt het van die knapen, met alle gevolgen van dien. Cornu, die bij Alcatel 30.000 man ontsloeg, wat in managerskringen altijd veel ontzag wekt, was deze eeuw ook voorzitter van De Tijd, tot Christian Van Thillo de redactie de gang naar het OCMW bespaarde. Later werd hij CEO van Agfa, het begin van 13 jaar miserie. Dan voorzitter van het succesrijke Electrawinds, dank voor uw gulle subsidies die Johan Vande Lanotte uit de staatskas stal. En tot slot werd hij op aandringen van diezelfde Vande Lanotte CEO van de NMBS, dat in de algehele tevredenheid van de reizigers vandaag de vruchten plukt van zijn visionair beleid op de langere termijn. Volgens De Wilde was hij dus zijn geknipte opvolger.

Gelukkig is ook dat mislukt. Het wordt de Duitser Klaus Röhrig, een minderheidsaandeelhouder. Dan weet iedereen genoeg. ‘Minderheidsaandeelhouder!’ fluisteren in een bedrijf heeft hetzelfde effect als ‘Satan’ roepen in een nonnenklooster: paniek. Advies van Kaaiman, uw vertrouwensman in beurszaken: ‘Ik zou zeggen, dames en heren, investeert zo snel als u kunt.’

Lees verder