Houd vol, Donny

©EPA

Let op voor mensen die Müller, Miller, Moulin of andere afgeleiden van het molenaarsvak heten. Steeds weer blijken dat van moreel en moraal gespeende charlatans. De enige respectabele Müller in de geschiedenis was Gerd Müller, en ook hij is als alcoholicus geëindigd.

Wat speciaal aanklager Robert Mueller, de nieuwe held van de verwendekindjesprogressieven, in Amerika uitvreet, is herleid tot de essentie het best te omschrijven als chantage die in geen enkele andere rechtstaat wordt geduld. Hij heeft een fraudeur geklist, roept die bij zich en zegt: ‘Waarde vriend, ge kunt kiezen. Ofwel veertig jaar Alcatraz, ofwel verklaart ge dat de president onder één hoedje speelt met de Russen, en tien hoeren in zijn garderobe verbergt. Bewijzen flansen wij wel ineen. Opteert ge voor het tweede, dan passen we voor uw eigen inbreuken de Code-Geens toe: drie dagen met een enkelband. Een armbandje is ook goed. En na een derde van de straf vervallen de andere twee derden.’

Wat zouden u en ik dan doen, Michael Cohen zijnde? Liegen tot we purper zagen, dat zouden wij doen. Wij lapten de vorige en de volgende president er ook nog bij. Maar: de onthullingen van Cohen moeten ernstig worden genomen, zo doceren de herauten van het fake news. En weer ging het elke dag van zonneke-op tot zonneke-onder over de slechtheid van Donald Trump. Nochtans is die mens voor de media een geschenk uit de hemel. Al twee jaar wordt in elke krant, elk weekblad, elk tv-journaal en elk manipulatief duidingsprogramma ruim de helft van de ruimte of de tijd aan hem besteed. Met wie of wat hadden ze die zonder hem moeten vullen?

Vóór de verkiezing wisten alle genieën met een perskaart nog zeker dat zo een imbeciel nooit kon winnen. Sinds de dag dat hij dat toch bleek gedaan te hebben, mag er geen twijfel over bestaan dat hij nooit wordt herkozen, zo hij het einde van zijn termijn al zou halen.

Kaaiman heeft als student, een tijdje geleden, een paper over het impeachmentsysteem in de States geschreven. Vanuit academisch oogpunt moet dat een indruk-wekkende studie zijn geweest, want de professor gooide ze voor onze ogen in de vuilnisbak. Met de profetische toevoeging: ‘Gij kunt veertig bladzijden schrijven zonder ook maar iets te zeggen, ge moet journalist worden. Een intellectueel beroep raad ik u af.’

Niettemin onthouden wij uit dit helaas ongepubliceerde onder-zoek dat volgens de auteur de ‘impeachmentcinema’, zoals hij de procedure noemde, geen enkel nut heeft. Ze was op dat moment maar één keer uitgevoerd: tegen de Democraat Andrew Johnson, en die werd dan nog vrijgesproken ook, zij het met één enkele stem overschot. Johnson was eigenlijk vicepresident, maar verving de vermoorde Abraham Lincoln. Richard Nixon was slim genoeg om zelf ontslag te nemen voor anderen hem ertoe konden dwingen.

Vele jaren later werd het gelijk van de wetenschapper van wie we spreken nogmaals bewezen toen Bill Clinton, ondanks meineed in de zaak-Monica Lewinsky én seksuele intimidatie in de zaak-Paula Johnson, met glans zijn afzetting overleefde.

Met de professor in kwestie is het trouwens slecht afgelopen. Een aanwijzing dat immanente gerechtigheid minder makkelijk te ontlopen valt dan eminente gerechtigheid. Al zouden wij niet weten wat we daarmee bedoelen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content