In de woestijn

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

‘Waar gaat dat eindigen met Remco Evenepoel?’ vragen jour- en analisten uit het wielrennen zich dezer dagen weer af nadat de jonge Pajot vorige vrijdag in de Ronde van Duitsland nog maar eens in zijn eentje het jagende peloton tot op de rand van de uitputting had gedreven.

Wel, dat zullen wij u vertellen, waar dat gaat eindigen met Remco Evenepoel: 6x Ronde van Frankrijk, 6x Ronde van Italië, 2x Ronde van Spanje, 4x Parijs-Nice, 4x wereldkampioen, 8x Milaan-Sanremo, 6x Luik-Bastenaken-Luik, 3x Ronde van Vlaanderen, 4x Parijs-Roubaix… Kortom, in alle koersen eentje beter dan Eddy Merckx. Remco zal afklokken op in totaal 526 overwinningen in 1.801 gereden wedstrijden.

‘Er komt nooit meer een nieuwe Merckx’ was gedurende een jaar of veertig de enige universeel geldende wet, naast ‘Cogito, ergo sum’ van René Descartes. Nu die eerste eeuwige waarheid aan diggelen ligt, moeten we ons stilaan durven af te vragen of ook de tweede er niet compleet naast zat. Zijn ‘Ik denk, dus ik ben’ was eerder door humoristen al aangevuld, en onbedoeld verbeterd, tot: ‘Ik denk, dus ik ben, denk ik.’ Maar als Merckx onttroond kan worden, dan zeker Descartes, die, in tegenstelling tot Eddy, een dronkaard was en in Parijs elke kroeg van binnen en van buiten kende. Had lid van de N-VA kunnen zijn. Kon trouwens ook goed rekenen, net als Johan Van Overtveldt en Philippe Muyters.

Descartes, en het is een overtuigd cartesiaan die het toegeeft, was meer wijsneus dan wijsgeer tot een levercirrose zich aanmeldde en hij zich terugtrok uit het uitgaansleven. Daarna vertoefde hij even in het verborgene zoals later, deels om andere redenen, monseigneur Vangheluwe, en werd dan van lieverlee soldaat in de Dertigjarige Oorlog. Van wie tegen wie weten wij niet meer, en dat wist Descartes kennelijk ook niet want eerst vocht hij mee met de katholieken uit Beieren, om daarna zijn overigens weinig nuttige diensten te verlenen aan de protestanten uit Nederland. Het is daar dat hij uiteindelijk zijn filosofische leerstellingen zou ontwikkelen en op papier kwakken.

Voor mensen als Kaaiman, gelukkig weinig talrijk, blijft ‘Cogito, ergo sum’ ondanks de nu gerezen twijfel de enige stelling die ze onderschrijven. Al de rest is flauwekul die maar zo lang overeind blijft als de zotten erin geloven. Dat geldt ook voor alle beweringen van wetenschappers, en buiten die groep zeker voor die van macro-economen. Allemaal ijdelheid en het najagen van de wind. Van wie kwam dat ook weer? De Prediker! Die wist het al drieduizend jaar geleden. In de boeken die aan hem gewijd zijn, wordt de Prediker omschreven als ‘een wijze die het volk onderwees, navorste, en trachtte zijn ervaringen in spreuken samen te vatten’. Zoals wijlen Phil Bosmans dus, en als we niet ingrijpen zoals de leiders van de katholieke onderwijskoepel.

Kwatongen fluisterden dat de Prediker koning Salomon in hoogsteigen persoon was, wat zijn wijsheid kon verklaren. Hij wordt in filosofenkringen niet door iedereen ernstig genomen, door niemand eigenlijk, maar door Kaaiman wel. Hoe meer inzicht je in iets krijgt, des te meer je beseft hoe dwaas het is, daar komt zijn leer op neer. Nuttige leidraad voor wie onze politiek volgt.

Lees verder