In Vlaamse Velden

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het is altijd gevaarlijk zich met vrouwen te bemoeien, en zeker met hun ondergoed. Getuige de soms wat bitsige controverse die is ontstaan tussen lingerist Herman Van de Velde en zijn voormalige CEO Ignace Van Doorselaere, voor wie wij resoluut partij kiezen in dit dispuut. De reden is simpel: van Ignace mochten wij onlangs twee dozen voortreffelijke Neuhaus-pralines ontvangen, van Herman moeten wij het eerste soutienke nog krijgen. Hij kan ze nochtans goedkoop en door gediplomeerde dokwerkers laten inpakken bij onze sponsor, de bekende entrepreneur Fernand Huts.

Van Doorselaere maakte op onze veelgeprezen opiniepagina praliné croquant van zijn vroegere voorzitter Herman Van de Velde, overigens zonder die één keer bij naam te noemen. Familiebedrijven moeten een bekwame CEO aantrekken en voor de rest al hun zonen, dochters, schoonzonen en schoondochters verre van het management houden, evenals tantes, nonkels, neven, en zeker - zeker! - nichtjes. Dat was de boodschap. Ze worden best ook uit de raad van bestuur gezwierd, al schreef Ignace het tegenovergestelde maar dat was bij wijze van hyperbool. Hoe langer hij erover nadenkt, des te meer hij ervan overtuigd is dat familiebedrijven kort en goed verboden moeten worden. Bij wet. En wie kan hem daarin ongelijk geven?

De woede van Van Doorselaere was gewekt door een prachtige reportage in onze vorige, van prachtige reportages uitpuilende, weekendkrant, waarin Herman Van de Velde, op een beslijkte mountainbike door Ardense bossen scheurend, nogal nadrukkelijk had beweerd dat zijn vorige CEO er niet veel van bakte, wat door de cijfers en zijn huidig emplooi enigszins wordt tegengesproken. Volgens Herman was Ignace enorm prestatiegedreven, klaarblijkelijk een minpunt voor een CEO, en had hij een te zware focus op ebitda! Zoiets laat natuurlijk niemand over zijn kant gaan, vandaar de boze respons van de neue Neuhaus-baas.

De inkt was nog niet droog of daar meldde zich Thomas Van de Velde, broer van Herman. Hij sierde onze site op met een even bevlogen betoog onder de nooit eerder ergens gepubliceerde kop: ‘Herman en Ignace, hou op met die moddercatch’. We lezen het begin: ‘Als niet-familiale aandeelhouder maar broer van Herman en Karel Van de Velde volg ik de recente woordenwisseling…’

Enfin, twee haantjes zijn het, Herman en Ignace, en ze moeten ophouden met publiekelijk over de straat te rollen, zegt broeder Thomas. Wat ons intrigeert, is: wat is een niet-familiale aandeelhouder? Je zou denken: een aandeelhouder die niet van de familie is, maar dat is die Thomas net wel, hij is de broer van Herman en Karel, naar eigen zeggen toch. Is hij geen aandeelhouder tout court? Of een aandeelhouder die uit de familie is gezwierd maar via de beurs weer is binnengeslopen? Dat laatste zou kunnen. Thomas: ‘Herman kende zijn dipje in Afrika. Maar geen nood, hij kon terugkeren en in het bedrijf starten omdat ik mijn plaats afstond.’ Even verder schrijft hij dat het hem ‘als buitenstaander in de familie’ nooit duidelijk was wie nu de echte CEO was. En ondanks zijn wat aparte plaats in de familiehiërarchie besluit hij: ‘Zwijgen moeten ze, allebei. Dat de ene zich bezighoudt met pralines en de andere met fietsen.’

Wat is dat daar voor een bordeel zeg, bij Van de Velde? Het is niet omdat je eraan levert, dat je het moet worden.

Lees verder