Jobs, jobs, jobs

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Sinds de liegende leider in zijn intussen zowat volledig gestripte startnota heeft aangekondigd dat hij 120.000 jobs gaat creëren, regent het in De Tijd annonces over afdankingen. Negentig hier, driehonderd daar, tweeduizend ergens anders. En er zijn nog een paar catastrofes op komst, wees gerust. Iedere dag is het van dat: rampspoed afgewisseld door nu eens kommer en dan weer kwel. Het is niet om vrolijk te worden dat je De Tijd moet lezen. Wel om beter geïnformeerd te zijn dan wie zich door dat politieke gajes voor het lapje en een onnozelaar laat houden.

Heeft de liegende leider trouwens gezegd dat hij 120.000 banen ging scheppen, of dat hij 120.000 bijkomende banen ging scheppen? Bij hem doet dat gezien zijn gespannen verhouding met de waarheid niet ter zake, maar theoretisch is het geen onbelangrijk verschil. Het is een klassieker uit de statistiek: u hebt drie werknemers en gooit er één buiten, dan vermindert u de tewerkstelling met 33 procent. Neemt u diezelfde ontslagen klojo opnieuw aan, dan verhoogt u de tewerkstelling met 50 procent.

Jan Jambon, kandidaat federaal premier, heeft een Vlaamse werkzaamheidsgraad van 80 procent in het vooruitzicht gesteld, wat doet vermoeden dat de liegende leider, kandidaat minister-president, wel degelijk 120.000 bijkomende jobs bedoelde. Dan moet hij er in de praktijk minstens 150.000 creëren om alle ontslagen die intussen zijn gevallen te compenseren. Want er komt wat op ons af: de brexit, een handelsoorlog met China, een met de Verenigde Staten, een recessie, een rentestijging, een nieuwe bankencrisis, de vergrijzing… Het worden geen zeven magere, maar zeven anorexiajaren.

Nu is er de jongste vier decennia geen regeringsleider geweest die bij zijn aantreden géén verhoging van het aantal arbeidsplaatsen aankondigde. Over jobcreatie kan je om het even wat beloven. Komt het per ongeluk uit, dan steek je de pluim op je hoed. Komt het niet uit, en dat is zo in 98 procent van de gevallen, dan leg je de schuld bij de conjuncturele omstandigheden. Net als bij alle andere economische indicatoren is er toch niemand die weet wie het aantal banen dat er was, is en zal zijn berekent, en nog veel minder hoe. Nattevinger- en gokwerk, ziedaar kort samengevat het begrip ‘tewerkstellingscijfers’. Bovendien: als een topentrepreneur als meneer Fernand vijfhonderd verse krachten aan werk en een inkomen helpt, is dat dan dankzij of ondanks de regering? Wij zijn geneigd voor het tweede te opteren. Hij ongetwijfeld ook.

Alle premiers zetten hun euforische voorspellingen kracht bij door te preciseren dat ze er op het einde van hun bewind op afgerekend mogen worden. Maar ze zeggen nooit hoe. Gaan ze uit eigen zak het verschil bijpassen? Mogen we hen in de cel stoppen? Aan de schandpaal spijkeren? Hun bezittingen confisqueren? Niets daarvan, helaas. Ze bedoelen dat u het recht hebt om niet meer op hen te stemmen. Maar dat recht hebt u sowieso, voorlopig toch nog. Dat maakt dus geen indruk.

Geloof geen valse profeten, geloof Kaaiman: reken tegen 2024 op 120.000 jobs minder in plaats van meer. Dat zal dichter bij de waarheid zijn. En u mag er ons op afrekenen.

Lees verder