column

Kaïn

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Telkens als de liegende leider in het politieke moeras bijna kopje-onder gaat, verschijnt op de oever van de poel zijn broer: gewezen CIA-agent Bruno De Wever. Die neemt dan een stevige boomtak, steekt hem uit naar de spartelende drenkeling, maar in plaats van hem ermee uit het slijk te trekken duwt hij hem er nog wat dieper in. Fijne familie. Gelukkig horen we niets meer over die zuster die in Wallonië voor de PTB stemt. Of was dat die van het gebroed en de gebroeders Van Rompuy?

Ook dit weekend liet de oudste Wever zich graag overhalen om via een iets te uitgebreid interview in De Morgen de jongste Wever te treiteren. ‘Ik ben niet trots op mijn broer,’ zuchtte hij bij wijze van opwarmertje, ‘ik ben blij dat hij bij de verkiezingen is afgestraft.’ Dat was nadat hij in de kop van het artikel al had uitgeschreeuwd dat hijzelf, vóór zijn bekering tot links activist, ongetwijfeld oostfronter was geworden zo hij het geluk had gehad te mogen leven in de bloeiperiode van de collaboratie. Dat hij nadien naar het oostfront van de Spekpater trok om een extreemrechtse staatsgreep te gaan financieren was slechts een troostprijs voor Wever de Oudere, die ooit met meer overtuiging dan vader Le Pen de Holocaust ontkende, iets wat Wever de Jongere nooit heeft gedaan voor zover geweten. Denk niet dat wij het verzinnen, hij vertelt het zelf met genoegen in De Morgen.

Slechte naam

Nu moeten we toch eerst de erelijst van de liegende leider even oplijsten. Het Vlaams Belang vernietigd. De socialisten uit het Antwerpse stadhuis gejaagd. De PS uit de federale regering verdreven. De Vlaamse autonomie versterkt. De monarchie afgeschaft. De Senaat afgeschaft. De provincies afgeschaft. De particratie afgeschaft. De lijststem afgeschaft. Het bedrog met de opvolgers afgeschaft. De ministeriële kabinetten afgeschaft. De onderwijskoepels afgeschaft. De zedenleer afgeschaft. De wereldoriëntatie afgeschaft. De migratiestromen afgeschaft. De bestuurlijke wirwar in Brussel afgeschaft. De politieke cumul afgeschaft. De politieke benoemingen afgeschaft. De federale regelneverij afgeschaft. De regionale regelneverij afgeschaft. De lokale regelneverij afgeschaft. Het begrotingstekort afgeschaft. De kinderarmoede afgeschaft. Kris Peeters afgeschaft.

Op zijn broer, nooit verder gekomen dan een eeuwig herhaald opstel over de Vlaamse Beweging, maakt dat alles weinig indruk. Vanuit de duinen van West-Oostduinkerke, niet toevallig waar Irma Laplasse woonde, fileert hij bladzijden en bladzijden lang de N-VA, die hij wegzet als een fascistische partij geleid door een stel in democratische schapenvacht gehulde neonazi’s. Daar is iets van natuurlijk, maar men verwacht een dergelijke afrekening niet van de broer van de voorzitter, gestudeerden zullen zelfs hopen dat een wetenschapper een genuanceerder oordeel velt. Bruno De Wever is wel docent aan de Universiteit Gent, dat moeten we erbij zeggen.

‘Maar waar ik dus niet tegen kan,’ besluit de professor zijn tirade, ‘is dat liegen van hem. Eerst zegt hij dat hij zeker zes jaar burgemeester blijft. Een week later dat hij géén burgemeester blijft maar als de kiezer op hem stemt minister-president wordt. En als de kiezer dan effectief op hem stemt, wordt hij toch geen minister-president. Zo krijgt onze familie een slechte naam.’

Lees verder