Koffieklets

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Over wat Guy Verhofstadt nu precies geworden is, loopt de naamgeving nogal uiteen. Sommigen spreken van een ‘topjob’, anderen minimaliseren en gewagen, een tikje honend, van ‘een leidende rol’. Hoe dat te interpreteren? Want een ‘leidende rol’ is zelfs in de van dik betaalde neptitels vergeven Europese Unie geen officiële functie.

Het Joenk, dat graag voorzitter is van wat dan ook, was graag voorzitter geweest van de Europese Commissie, maar besefte zelf wel dat je de gekte niet té ver mag drijven. Daarom zette hij zijn zinnen op voorzitter van het Europees Parlement. Dat zag op hemzelf na evenmin iemand zitten, dus ook dat werd niets. En bij de liberale Aldi kozen ze na alle rode kaken van de voorbije jaren vastberaden een andere fractieleider, én een andere naam om het gevaar op verwarring met het verleden te beperken.

Uit wanhoop wilde hij dan maar voorzitter worden van de conferentie die de toekomst van de EU moet uittekenen, of toch moet doen alsof. Niemand koestert daarover waanzinniger gedachten dan hij, dus omdat de conclusies van dat gebabbel toch in de vuilnisemmer zullen belanden, was er weinig op tegen dat hij voorzitter werd van die ergotherapeutische sessies. Temeer omdat hij zich in zijn burgermanifesten, die hij door ghostwriters liet schrijven, een groot voorstander toonde van participatieve burgerdemocratie. Maar niet eens die schrale troostprijs werd hem gegund: niets te voorzitteren, leidende rol.

Er zijn twee belangrijke onderwerpen voor die conferentie. Het eerste behelst de democratisering van de Europese instellingen en zal worden onderzocht door een keur van deskundigen onder leiding van een christendemocraat. Het tweede gaat over het stroomlijnen van contacten met het middenveld en wordt aangestuurd door een sociaaldemocraat. Ten slotte mag een forum van burgers ideeën spuien, waarvan het Parlement akte zal nemen, en aan het hoofd van die koffiekletstafel zit Verhofstadt.

Hij wordt dus secretaris van een theekransje van types als David Van Reybrouck en Nic Balthazar. Karel Van Eetvelt, een andere voortrekker van burgerparticipatie tot hij een lucratiever gat in de markt zag, moet helaas forfait geven vanwege te druk bezig met de niet-gebudgetteerde inkomsten van play-off 2.

Er is trouwens een gemeenschappelijke insteek tussen de twee nieuwe passies van Karel, want we lezen in het communiqué van de EU: ‘De praatgroep over de toekomst van de Europese Unie moet burgers de kans geven een diepgaand debat te voeren over hoe het Europese project...’ Klinkt bekend, nee? Doet denken, iets te veel misschien, aan de ‘Trust the Process’-obsessie van Vincent Kompany en Michael Verschueren, en de kans is reëel dat het evenveel succes zal kennen.

De grootste twee fracties in het Europees Parlement, de sociaal- en de christendemocraten, hebben nu al publiekelijk laten weten dat ze niets anders verwachten van die kakelstonden dan dat ze het populistische discours over Europa zullen versterken in plaats van verzwakken. In die optiek is de aanstelling van Verhofstadt een slimme zet.

Lees verder