Langer werken

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Er zijn veel alternatieven geformuleerd, veelal door ondeskundigen, maar uiteindelijk was er in de kiescampagne slechts één centraal thema: Rik Van Cauwelaert. Omnipresent, overal het wijze woord verspreidend waar anderen het noodgedwongen bij inhoudsloos gebazel hielden. Hoe die Rik dat volhoudt, daar kunnen wij met ons verstand niet bij.

Waar Walter Zinzen soms even naar huis terugkeerde voor een kort powernapje, was Rik constant onderweg in een luxe autocar, geleend van Patrick Lefevere en met in grote letters op het koetswerk: ‘Quick Step & Van Cauwelaert’. Vroeger kocht Rik zijn opgedreven sportwagens in de garage van de Lefeveres, en hij heeft altijd een goede band met de familie onderhouden. Hij is in zijn jongere jaren ook roadie van Suzi Quatro geweest en is het leven ‘on tour’ dus gewend. Maar de voorbije weken waren toch extreem. Want als het werk in de radio- en televisiestudio’s en op alle kanalen van De Tijd erop zat, reed Rik met zijn bus nog langs de culturele centra en markten van Vlaanderen, én Wallonië, om de mensen uitleg en stemadvies te verstrekken.

Rik en Walter hebben de vijftigplussers een lelijke loer gedraaid, door te bewijzen dat de pensioenleeftijd gerust tot 85 jaar kan worden opgetrokken. Het programma van de N-VA verbergt ongetwijfeld wel een cryptisch zinnetje waar dat in staat. Bel anders de studiedienst van de sp.a, daar zijn ze nog altijd delirant van hoe ze de liegende leider van zijn debaterstroon hebben gestoten. Niet dat het iets heeft geholpen, maar voor hen was het, mede gezien het uiteindelijke stemresultaat, het hoogtepunt van de kiesstrijd. Hoe vaker wij dat fragment herbekijken, des te meer wij ons trouwens afvragen waarom. Het is als in het voetbal: hoe meer je herhalingen bestudeert, des te onschuldiger lijkt de fout waarvoor je live spontaan aan twaalf weken schorsing dacht.

Walter Zinzen is 82. Geworden tijdens deze campagne. En heeft ons fameus verrast, we zijn niet te beroerd het toe te geven. In oktober, met de gemeenteraadsverkiezingen, zat hij er nog wat aarzelend bij, onder de indruk van de omstandigheden. Toen Walter zelf ‘Het journaal’ en ‘Terzake’ presenteerde, was er één camera in de studio. Daar stond nog een cameraman achter. De belichting werd min of meer op peil gehouden door uit een emmer fosfor telkens een afgemeten schepje in een bakelieten bakje te kappen en er een lucifer aan te strijken. Nu: duizend lampen en lampionnen, zestien zelfrijdende camera’s waar geen mens meer achter staat... Hoe het kon, Walter begreep het niet. En vertrouwde het niet. Voorzichtigheidshalve beperkte hij zijn bijdrage dan maar tot het altijd gelijk geven van Rik, nu en dan eens pleiten voor een rood-groen kartel, en heel soms verwijzen naar oude gebeurtenissen in Congo-Vrijstaat. Maar deze keer kwam hij zelfverzekerder uit de hoek, en sprak Rik zelfs één keer tegen, over de Europese Commissie, maar dat was ten onrechte.

Dit gezegd zijnde: Rik en Walter hebben de huidige generatie opgefokte alfajournalistjes naar hun mand verwezen. Bijna 200.000 kijkers om middernacht op Canvas! Nooit vertoond. En daar komt een veelvoud bij van mensen die het de volgende ochtend op de talrijke websites van de VRT hebben bekeken. Walter hoopt dat de regering snel valt, want 2024 wordt tricky.

Lees verder