Liever Schoenen dan Rik

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het is ongetwijfeld overbodig u eraan te herinneren, maar mocht u per abuis toch vergeten zijn om het voor komende dinsdag in uw agenda te schrijven, dan hebt u nog net de tijd om af te zeggen wat daar wel stond. Want dinsdag wordt de Onderneming van het Jaar bekendgemaakt, de meest prestigieuze onderscheiding in dit land. Ze wordt dan ook uitgereikt door De Tijd, EY en BNP Paribas Fortis. Alle drie koploper in hun sector, al is dat in het geval van De Tijd niet zo moeilijk.

Nu willen wij niets verklappen, en zeker andere genomineerden hun ijdele hoop op eeuwige roem niet ontnemen, maar als het lijstje der uitverkorenen bestaat uit Actief Interim, Aertssen, Kinepolis en Schoenen Torfs, op wie zou u dan uw geld zetten? Daar moeten we niet onnozel over doen.

Met zijn ‘foertdag’ heeft Wouter Torfs nog een extra geut benzine op het al laaiende vuur van zijn kandidatuur gegoten, al is ons niet duidelijk waarom hij een mailtje heeft gestuurd met de vraag naar onze schoenmaat. Laat één ding duidelijk zijn: hier op de redactie nemen wij geen geschenken aan. Tenzij in de vorm van quatre-quarts of gevulde chocolade.

We zullen de zaken omdraaien en zelf iets weggeven, het enige wat wij bezitten: gouden raad. Een mercantiel advies voor de familie Torfs. In een van de straatjes die op het Sint-Pietersplein in Rome uitkomen, ontdekten wij onlangs een klein, wat bedompt en verkommerd winkeltje waar ze alleen paters- en nonnenschoeisel verkopen. Sandaalachtigen om het met een soortnaam te benoemen. In de groezelige etalage stonden de meest onelegante schoenen ter wereld uitgestald, lelijke stappers die je enkel aantreft aan de voeten van reguliere geestelijken en van Hilde Crevits. Uitsluitend in de modekleuren donkerbruin en zwart. De enige hak hing vastgenageld onder een paar dikke pastoorskloefers, zo een model dat lang meegaat. Voor de vrouwen, enfin de zusterkes, geen hiel hoger dan een millimeter, om vooral geen riskante lusten op te wekken bij congregatiegenoten van de andere sekse. Of van dezelfde.

Midden tussen al deze driftafdrijvende galochen: twee kokette rode kardinaalsmuiltjes. Sinterklaas draagt ze soms ook als hij de weken voor 6 december in de Carrefour ouders en grootouders tot overconsumptie aanmaant. Het leek bovendien onze maat, dat episcopaat is forser geschapen dan men redelijkerwijs zou denken.

Kaaiman aarzelde geen moment en dook de winkel binnen, waar zachte psalmen uit de luidsprekers golfden en het tot onze verbazing krioelde van het volk. Allemaal religieuzen. Wij waren de enige leek in de hele zaak, en werden bekeken als een exhibitionist die zopas het meisjeslyceum is binnengestormd. Een massa broeders en zusters en priesters van alle slag en slingers, begijnen en novicen en God mag en zal wel weten wat voor merken nog, zat daar de voeten in de afschuwelijkste molières en de platste espadrilles te wringen, terwijl de abdis en de prior met de portemonnee in de hand zuchtend de prijzen stonden te bekijken en begonnen af te dingen bij de Pakistaan achter de toonbank. Die we later op de avond aantroffen aan de kassa van de nachtwinkel.

Dus een kleine tip aan de laure... pardon, aan de kandidaat voor onze Onderneming van het Jaar: kerkschoenen! Dat is een artikel dat marcheert, jong. En Torfs en kerks, dat matcht van nature.

Lees verder