LSD in LSE

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Paul De Grauwe komt op bij de volgende parlementsverkiezin-gen, het is officieel. ‘Ik stap zeker niet in de politiek’, zo onthulde de professor zelf in Het Laatste Nieuws. Waarna hij de lezer er enigszins overbodig nog op wees dat almaar meer mensen, vooral in academische milieus, denken dat hij seniel is geworden.

Volgens De Grauwe heeft hij, in alle bescheidenheid gezegd, een zekere invloed op de politiek, net omdat hij er geen deel van uitmaakt. Dat klopt. Politici nemen dezer dagen kennis van de vele meningen van Paul De Grauwe en weten meteen wat ze moeten doen: het tegenovergestelde. Het probleem is dat De Grauwe een dag later zelf het tegenovergestelde beweert, waarna de politici ook weer van gedacht moeten veranderen en op de duur op Kris Peeters beginnen te lijken.

Voor het gemak van zijn stelling gaat De Grauwe voorbij aan het feit dat hij twaalf jaar in de politiek vertoefd heeft, zonder invloed dus, als parlementslid voor Open VLD. Goed verdiend ook, en een extra pensioen, dank daarvoor. Maar net als veel andere Open-VLD’ers heeft hij die misstap uit zijn geheugen verbannen. Zoals hijzelf van de KU Leuven werd verbannen, en asiel moest zoeken in de London School of Economics and Political Sciences. Dat laatste wordt er om begrijpelijke redenen steeds af gelaten, het prestige van de school wordt al genoeg ondergraven door hun overzeese leerkrachten. Als je ziet wat daar les mag geven, heb je een idee van wat er les mag volgen.

De London School of Economics and Political Sciences, na amputatie van de PS afgekort tot LSE, is op het einde van de negentiende eeuw gesticht door Sidney en Beatrice Webb, een politiek geëngageerd echtpaar dat graag verre reizen maakte en zichzelf omschreef als World Wide Webb. Beatrice, meisjesnaam Potter maar geen familie van, mag worden beschouwd als uitvindster van de collectieve arbeidsovereenkomst. Ze was een voorvechtster van vrouwenrechten en een van de drijvende krachten achter de Labour Party. Baron en barones Webb draaien zich om in hun praalgraf als ze de recente lijst met docenten aan hun school voor ogen krijgen.

Even een round-up. Bij het ter perse gaan was Paul De Grauwe voor een vermogensbelasting op alle vermogens groter dan het zijne, tegen begrotingen in evenwicht, tegen Uplace, voor een kwijtschelding van alle Griekse schulden, tegen mantelzorg, voor een vijfde kernreactor in Doel, tegen het play-offsysteem in het voetbal, voor de collectivisering van de productiemiddelen, voor katten, tegen honden, tegen de vriendjespolitiek waarbij rijke mensen op hun luxueuze feestjes licht beïnvloedbare politici als hijzelf omkopen, tegen Voka, voor het ACV, tegen Gwendolyn Rutten, tegen een schadeloosstelling voor de Arcobeleggers, voor meer wagons en goedkopere tickets in de Eurostar, voor de verhoging van het inschrijvingsgeld aan universiteiten en hogescholen, voor Arsenal, tegen Tottenham, voor Nicole, tegen Hugo, voor de Beatles, tegen de Rolling Stones. Maar dat kan morgen allemaal andersom zijn.

Paul De Grauwe heeft de voorbije maanden zoveel uit zijn nek geslagen dat hij er nauwelijks nog een heeft. Voor hem moeten de mannen van het kalifaat de scharensliep niet laten komen. Trouwens, hij is voor het kalifaat. En tegen de overkapping van grootstedelijke ringwegen.

Lees verder