Messenwerpers

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Nu gaat het zich nog tegen ons keren ook, de historie met die koelkast. Een lezer: ‘Uw zaterdagkrant stond vol interessante artikels, met één spijtige dissonant.’ Een dissonant, hebben wij opgezocht, is een wanklank. ‘Hoe kunt u op dezelfde bladzijde een intellectueel hoogstaand essay plaatsen over hoe respect voor identiteit en de waarden van de verlichting niet verhinderen dat transmigranten in mensonwaardige omstandigheden moeten leven, terwijl er daarboven een paljas zit te klagen dat zijn nieuwe ijskast een dag te laat wordt geleverd?’

Beste vriend, wij kunnen niet wachten tot uw wasmachine of uw droogkast het laat afweten. Eens zien wat dan van tel is: de waarden van de verlichting of de dienst na verkoop. Die Rik kan een stukske zagen. Bij hem is het altijd de schuld van Europa, u moet er eens op letten. En van Guy Verhofstadt. De waarden van de verlichting zeg, die drukken wij uit in watt. Maar goed, als de problemen van de gewone man er niet mogen toe doen, dan de grote politiek maar weer. Onpasselijk zijn wij er al van, van al de debatten met die opgefokte egotisten die allen dezelfde bottomline in hun betoog leggen: ‘Mijn partij doet het goed, de uwe slecht.’ En zij spreken over de inhoud, niet over de postjes. Wel, die postjes zijn nogal wat belangrijker dan de inhoud, want die belandt op kiesavond toch waar hij hoort: in de vuilnisbak. De almachtige partijleiders zullen dan wel in hun eentje beslissen wie welk departement bestuurt, daar hebt u geen zaken mee.

Het hoogfeest van de politiek is dan ook niet de dag van 26 mei, maar de nacht van 26 mei. Die van de lange messen, wat verwijst naar een mooie lenteavond in 1934, toen de SS de SA uitmoordde. Zodra de uitslag zich aftekent, wordt genadeloos afgerekend met alle partijgenoten die de voorbije jaren uit de pas hebben gelopen, maar te veel stemmen behaalden om al bij de lijstvorming overboord te worden gemept. Geen partij is voor die broeder- en vadermoorden geschikter dan de katholieke, waar de dag na de kiezing champagne en bloed om het rijkelijkst vloeien. Bij de CVP schrokken ze er niet voor terug iemand met een miljoen stemmen weg te treiteren. De man die hem het mes in de rug plantte, onderging later hetzelfde lot, terecht.

Gaat al zeker voor de bijl in bijltjesnacht van 26 op 27 mei: Hendrik Bogaert, chocolatier. Had op de vraag van een journalist geantwoord dat áls de huidige voorzitter zou opstappen en áls er een nieuwe moest worden verkozen, hij zich eventueel kandidaat stelt. Wie dat zegt, weet niet hoe de pers werkt, of weet het maar al te goed. Grote kop: ‘Bogaert kandidaat-voorzitter CD&V’. In Leopoldsburg kreeg Markske een beroerte. Die Bogaert had zich de voorbije jaren al onmogelijk gemaakt door op televisie meermaals de waarheid te vertellen, helaas wat onhandig geformuleerd in N-VA-standpunten, maar dit sloeg alles.

Hendrik Bogaert is een certitude. Maar hoe krijgt Markske Kris Peeters weg? Want wie denkt dat de Saboteur de nationale politiek vaarwel zegt om in het Europees Parlement te zetelen, heeft het interview in De Tijd niet gelezen. Peeters: ‘Ik zal zeker mijn zitje in het Europees Parlement innemen.’ Vijf maanden nadat hij even stellig had verkondigd dat hij zeker zijn zitje in de Antwerpse gemeenteraad ging innemen, weten we dus genoeg.

Lees verder