Met zijne rijfstok

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Zelfs de eed als Kamerlid afleggen kan hij niet, de minister van Loze Beloften. Het gaat om wel zeven woorden, maar niettemin verwachten velen van een minister, en zeker van een met een universitaire leerstoel, dat hij daarin slaagt. Koen Geens slaagt daar niet in. Kon ‘Ik zweer’ al niet uit het blote hoofd onthouden. Dat je in een zo lange tekst na een woord of drie, vier de draad verliest, daar zal niemand een opmerking over maken. Maar na een? Dat is toch erg snel. Al kan je misschien niet méér verwachten van een minister die De Standaard heeft uitgeroepen tot de beste van de ontslagnemende regering.

Prijzen we ons gelukkig dat de voorzitters van de Raad van State en van het Grondwettelijk Hof, in hun spreekwoordelijke en aan hun functie verbonden wijsheid, hebben afgesproken om het werk te verdelen. Want voor één instantie, ook een van het hoogste niveau, is het onmogelijk alle krakkemikkige wetten, wetsontwerpen, ministeriële besluiten, beslissingen en benoemingen van de minister van Loze Beloften recht te trekken. Omdat een van die loze beloften niet ingelost is, zijn beide zodanig onderbemand en zo overwerkt met het gebroddel van het kabinet-Justitie, dat ze het met twee nauwelijks de baas kunnen, laat staan alleen.

Enkele dagen geleden was het weer aan de Raad van State om de benoeming van de voorzitter van het Brusselse arbeidshof te vernietigen. Met als logisch gevolg dat binnenkort ook die van de eerste voorzitster van het Brusselse hof van beroep in de prullenmand moet belanden. Die mand, in de Raad de ‘Geens-mand’ genoemd, puilt zodanig uit dat de mannen van Van Gansewinkel weigerden ze nog op te laden: te veel rugklachten van de keer ervoor. Dat beide aanstellingen geschorst worden, heeft te maken met de taalvoorschriften in gerechtshoven. Het zou te ver leiden dat in detail uit te leggen, voor een karig bebreinde leek als Kaaiman zou het ook te moeilijk zijn, maar belangrijk is dat magistraten die er wel verstand van hebben de minister ruim op voorhand hebben gewezen op de fout die hij ging maken. Dat zijn benoemingen vernietigd zouden worden, werd met rood omcirkeld.

Boter! Niet voor de ham, niet bij de vis, aan de galg. Koppig als altijd zette Geens zijn zinnetje door. Sloeg alle waarschuwingen in de wind met de voorspelde chaos als gevolg. En dan zijn sommigen verbaasd dat er drama’s gebeuren zoals met Steve Bakelmans. Het is wachten op het rapport van de Hoge Raad van Justitie daarover om te zien waar die de verantwoordelijkheid legt, maar dat is wellicht niet bij het Antwerpse beroepshof. Als ze ergens onophoudelijk hebben geprotesteerd tegen de onderbemanning en tegen het wanbeleid van de minister, is het daar wel. Volgens Geens moesten de kamers dan maar met één rechter zetelen in plaats van met drie.

Kaaiman heeft een nog betere suggestie: schaf de alleenzetelende rechter af, en vervang hem door leden van de schoonmaakploeg. Zo die er is, want in de meeste beschimmelde rechtbanken is daarvoor geen geld. Een munt opgooien is ook mogelijk, al is de hoop dat justitie een muntstuk ter beschikking stelt utopisch.

Lees verder