N-Valère

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het is dat Willy Kuijpers al vier hartaanvallen heeft gehad en de verzekering een vijfde niet meer dekt, of hij had er zeker een gekregen toen hij zijn partijgenoot Siegfried Bracke bijna op zijn knieën zag vallen voor Recep Tayyip Erdogan, vervolger van Koerden en journalisten, ex-collega’s van Bracke.

Nu moeten wij meteen corrigeren: Siegfried Bracke is natuurlijk niet echt een partijgenoot van Willy Kuijpers. Daarvoor weegt hij iets te licht. Doet denken aan een historisch incident in de Kamer toen Herman De Croo de nog jonge Kuijpers had toegebeten dat hij niet zwaar genoeg woog om met hem in de contramine te gaan. Toen De Croo tevreden het halfrond buiten schreed, werd hij daar vastgegrepen door Kuijpers die luid genoeg, zodat iedereen het kon horen, riep: ‘We zullen eens voelen hoe zwaar gij weegt.’ Willy was in die dagen, getraind door betogingen en volksopstanden, een ware krachtpatser. Tilde De Croo met één arm van de grond en droeg hem langs een rij enthousiaste Kamerleden de lange parlementsgang door. De Croo spartelde en schopte en piepte: ‘Zet me neer. Laat me los. Ik roep de politie.’ Waarna Kuijpers hem tussen de rododendrons kieperde.

Ook Bracke weegt iets te licht voor Kuijpers, toch als we ons beperken tot de figuurlijke betekenis van de uitdrukking. In letterlijke zin weegt hij aanzienlijk meer, gevolg van de uitgebreide staf huis-, tuin- en vooral keukenpersoneel van een Kamervoorzitter. En van de rijke wijnkelder onder het parlement.

Bracke is geen N-VA’er maar een opportunist die op de meest lucratieve kar springt die voorbij dokkert. En Kuijpers is ook geen N-VA’er, hij is de allerlaatste die nog steeds beweert tot de Volksunie te behoren. Kuijpers is wel volksnationalist, Bracke pretendeert dat te zijn. Dat uitgerekend een mandataris van het Vlaamse volk zijn laarzen opblinkt voor de man die een bloedige terreur voert tegen het Koerdische volk, was een slag in het gezicht van de man die zijn leven heeft gewijd aan het verdedigen van onderdrukten. Geen Oeigoer, geen Bask of Corsicaan, geen jezidi of Kopt, of Kuijpers kent hem persoonlijk.

Wij herinneren ons een trip naar Roemenië, ten tijde van Nicola Ceausescu. Willy, op zijn beroemde sandalen en in een T-shirt waarvan het opschrift vrijheid voor de Hongaarse minderheid in Roemenië eiste, of voor de Roemeense minderheid in Hongarije, was in Timisoara met een delegatie gehelmde en in kogelvrije vesten gestoken journalisten op weg naar het hoofdkwartier van de rebellen, met wie hij later die dag het kantoor van de Securitate wilde bezetten. En toen opende enkele straten verder het Roemeense leger het vuur op een groep manifestanten.

Een ander roept dan: ‘Ze schieten! Wegwezen!’

Willy riep: ‘Ze schieten! Erop af!’

En stormde effectief met de kop vooruit naar het vuurgevecht. Was hij met zijn sandalen niet uitgegleden over een platgetrapte inheemse pruim, hij had zich vandaag niet meer kunnen ergeren aan een als volksnationalist vermomde Belgicist die de Vlaamse Leeuw een vod noemt, maar met devotie het tricolore vendel groet, die de Belgische monarchie prijst, meebidt in het Te Deum voor vorst en vaderland, en knielt voor totalitaire dictators.

We moeten vanzelfsprekend wel een onderscheid maken tussen de functie Valère Descherp en de persoon Valère Descherp.

Lees verder