Nationalisme

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Jaja, Parijs-Roubaix... hou er nu over op. Voor het echte sportwerk dit weekend moet u op de Augusta National Golf Club zijn bij de Masters, of op de renbaan van Aintree bij de hoogmis van de steeplechase: de Grand National. The Chair, Becher’s Brook, de Canal Turn, Valentine’s Brook... heilige namen uit de sportgeschiedenis, en voor menig paard de toegangspoort naar het hiernamaals.

Elk jaar weer dansen in de voorbeschouwingen de grote helden uit het verleden voorbij. Recordwinnaar Red Rum, drie keer eerste en twee keer tweede, die in een met bloemen overladen perkje tegenover de hoofdtribune begraven ligt. Tipperary Tim, die in 1928 aan 100 tegen 1 op de planken stond maar won voor Billy Barton, de enige twee die toen in de mist de finish haalden. En uiteraard de grote legende uit 1956: Devon Loch, van The Queen Mother met de latere thrillerschrijver Dick Francis in het zadel, die op minder dan 100 meter van een zekere zege plots een luchtsprong maakte, door zijn benen zakte, verdwaasd rechtkrabbelde, daarna stokstijf bleef staan, en door al wat nog in de race zat voorbijgelopen werd. Een hartinfarct, een kramp, een waanvoorstelling? Zestig jaar later zijn we er nog niet uit. Over doping sprak niemand: geen enkele Queen Mother dopeert haar paarden.

Nu zet u natuurlijk uw geld op wie u wil. Of het in de Europese Unie zo is, weten wij niet, maar in het Verenigd Koninkrijk is dat recht in de grondwet verankerd. Stond al in de Magna Carta. Velen zullen afgaan op de tabellen en dan is The Last Samuri aan 14 tegen 1 een logische keuze. Vorig jaar tweede achter Run the World, die er nu niet bij is, maar opgelet voor het gewicht waarmee de handicapper hem opzadelt, letterlijk in dit geval, want over 7 kilometer en dertig hindernissen wegen niet alleen de laatste loodjes zwaar.

Indien u ons advies vraagt, raden wij deze keer geen paard of jockey aan, maar een trainer: David Pipe, die in 2008 met Comply or Die de National al won. Vandaag heeft hij twee deelnemers aan de start. Wie van zekerheid houdt, zet zijn huis in op Vieux Lion Rouge, met op de rug de ervaren Tom Scudamore. Vieux Lion is een van de grote favorieten, en daarmee is in gewone races niet veel te verdienen maar in de Grand National, met zijn veertig deelnemers, wel. Hij staat 10 tegen 1, voor eenzelfde rendement moet u uw spaargeld bij onze banken duizend jaar laten staan, en dan komt Kris Peeters nog de helft ervan afromen.

Buigen we ons even over deze tophengst. Vorig jaar als amper 7-jarige zevende. ‘Dat wordt dus dit jaar als 8-jarige achtste’, halen de grapjassen onder u al een mop met een baard van onder het stof, maar grapjassen winnen nooit veel geld op de hippodroom, wij spreken uit ervaring. Nadien heeft Vieux Lion Rouge in Aintree wel The Becher Chase gewonnen, over 21 van de 30 hagen van de National, een waardevolle graadmeter dus. En belangrijker nog: hij was ook de beste op de Trial in Haydock, dat is voor de Grand National wat de E-3 Prijs is voor de Ronde van Vlaanderen. Weet voorts dat de beroemde professor in de kunstgeschiedenis Caroline Tisdall, dé wereldautoriteit inzake de Duitse kunstenaar Joseph Beuys, eigenaresse is van Vieux Lion Rouge, dat geeft uw gok een correct cultureel tintje.

‘En wat is het tweede paard van die Pipe?’, zullen aandachtige lezers vragen. Wel, dat is een merrie, en de laatste merrie die de Grand National won, was Nickel Coin in 1951, hoog tijd voor een opvolgster. Ze heet La Vaticane en de jockey is Rick Torfs. 100 tegen 1.

Lees verder