No Noplace

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

We hebben altijd veel bewondering gehad voor de zevende kamer van de Raad van State. De Raad heeft, net als het Italiaanse buitenverblijf van Guy Verhofstadt, vele kamers en ook elk met haar geheimen. Niemand heeft een goed oog in de derde kamer, zwijg ons over de negende of de vijfde, en praat vooral niet over de elfde, maar de zevende verdient alle respect.

Er is vooreerst kamervoorzitter Erik Brewaeys, rechtsgeleerde hors catégorie, in zijn jeugdige onbezonnenheid kortstondig lid van de VMO en in het verlengde daarvan docent aan de VUB, en de drijvende kracht in de Raad voor Journalistiek. Desondanks combineert hij een ongeëvenaarde kennis van wetteksten en rechtsregels met een gevoel voor mens- en redelijkheid dat in de magistratuur zelden voorkomt, en in administratieve rechtscolleges nooit.

Naast deze hoogstaande persoon zijn ook de andere twee staatsraden van uitzonderlijk niveau. De lof van Peter Sourbron zingen is overbodig, dat doet zijn vlekkeloze parcours door de gangen van het gerechtelijk labyrint zelf. Dat hem door de Vlaamse regering de eer werd verleend Erik Brewaeys op te volgen in de Vlaamse Regulator voor de Media, zegt genoeg. Dat geldt evenzeer voor de immer discrete Pierre Barra, die naast over alle troeven van zijn confraters ook over een fenomenaal geheugen beschikt en een arendsblik waaraan het nietigste detail niet ontsnapt. Er is ten slotte, geen taart zonder kers erop, Elisabeth Impens, de griffier, niet te verwarren met haar naamgenote van dat designwinkeltje in Gent. Zij paart aan de kwaliteiten van haar collega’s een uiterlijke elegantie en gratie die de andere drie zo schrijnend ontberen, en een literaire stijl en woordenrijkdom waarvan stuntels als Kaaiman niet eens mogen dromen.

Nemen we ter illustratie een willekeurig arrest van deze zevende kamer. Eens kijken op het bureau van collega Lars Bové, tussen de stapels vonnissen en beschikkingen. Aha, hier zie: arrest van de zevende kamer houdende de schorsing van een milieuvergun- ning voor een megalomaan en luchtvervuilend winkelproject in Machelen. We lezen: ‘Derhalve kan niet bij voorbaat uitgesloten worden dat, zelfs rekening houdend met de zogenaamde worstcasebenadering in het project-MER van 2010, de nota van 26 september 2014 neerkomt op een bijkomende ‘analyse en evaluatie van de te verwachten gevolgen voor mens en milieu, van een voorgenomen actie’, in de zin van artikel 4.1.4, § 2, 1°, DABM die aan inspraak moet worden onderworpen en aanleiding kan geven tot de ‘opmerkingen en commentaren’, bedoeld in artikel 4.1.7, eerste lid, DABM.’

Zéér juist. Natuurlijk kan dat niet bij voorbaat worden uitgesloten, daar moet je niet lang voor gestudeerd hebben. En dus: weg met dat gedrocht. Het is daar een mooie gezonde buurt onder de brug van Vilvoorde, we gaan die toch niet laten ruïneren door een agressieve op winst beluste grondspeculant?

Wist u dat de Raad van State gehuisvest is in het paleis van de markies van Assche? Plagiaat van het Palazzo Farnese aan de Tiber in Rome. Koning Albert heeft er nog gewoond, en generaal von Falkenhausen tijdens de Tweede Wereldoorlog. De markies van Assche zeg, Théodore van der Noot, een omhooggevallen rijkaard uit achttienhonderd en zoveel, de Noplace Bart van zijn tijd. Symbolischer kan haast niet.

Lees verder