Nonkel Van Grauwel

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Sensationeel nieuws deze week: er is een voorspelling van Paul De Grauwe uitgekomen! En nee, wij hebben niet gedronken. Toch niet meer dan anders. Het wonderlijke feit deed zich voor ergens halfweg zijn column van vorige dinsdag in De Morgen, met als kop: ‘Een harde brexit: het minste kwaad.’

Die kop was niet echt juist natuurlijk, en mocht je deze stelling als student economie durven te opperen, je werd over de hele lijn gebuisd, maar voor een docent kan het geen kwaad. Er zijn trouwens makkelijk twintig columns te vinden waarin De Grauwe het tegendeel heeft beweerd. Wat het uitkomen van toch minstens één voorspelling uiteraard bevordert.

Eerst was hij tegen de brexit. Dan voor de brexit. Dan weer tegen de brexit. Dan voor een zachte brexit. Vervolgens tegen een zachte brexit. Voor een harde brexit. Voor een uitstel

van een zachte brexit. Tegen een harde brexit. Voor een nieuw referendum. Tegen een uitstel van een harde brexit. Opnieuw voor een harde brexit. Tegen een zachte brexit. Voor een uitstel van een harde brexit. Tegen een nieuw referendum. Tegen een harde brexit. Voor een hertelling van het oude referendum. Tegen een... Je wordt minder draaierig op een op hol geslagen paardenmolen.

Maar! Vorige dinsdag zette de beroemde econoom nog eens alle mogelijke scenario’s voor de afloop van de brexitdiscussie op een rijtje. Waarbij hij al bij het tweede van de zesentachtig het spoor bijster was, maar plotsklaps van volgende zin beviel: ‘Een nieuw uitstel behoort tot de meest waarschijnlijke scenario’s.’ En dát was een onverwachte voltreffer, want twee dagen later bleek het effectief daarop uit te draaien.

Nu zullen de vele cynici die onze krant kopen de schouders ophalen en snuivend gnuiven: ‘Dat zal een eindredacteur er dan wel in gezet hebben.’ Maar bij De Morgen hebben ze geen eindredacteurs. Hoofdredacteurs bij de vleet, elke week twee nieuwe, maar eindredacteurs, nee. Anders is die krant niet te verklaren. Het is dus wel degelijk zo ver: Paul De Grauwe had iets bij het rechte eind. Jammer van die kop over de harde brexit als minste kwaad, maar je mag ook niet alles ineens verlangen.

Dank trouwens aan de man of vrouw die de term ‘brexit’ heeft bedacht, zodat we niet elke keer ‘vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie’ moeten gebruiken. Hoewel dat de taak van werkschuwe redacteurs als Kaaiman had verlicht: je moet maar een half artikel verzinnen.

Anderzijds heeft hij of zij voor meer ergernis gezorgd dan wie ook, misschien een uitzondering gemaakt voor Kris Peeters. Wie kan het woord ‘brexit’ nog horen zonder nerveus te worden? Dat is zoals met ‘Vranckx’: je krijgt terstond huiduitslag. Afgezien daarvan: mocht de bedenker van ‘brexit’ auteursrechten kunnen innen, hij streek meer royalty’s op dan Paul McCartney.

Er schiet ons nog iets te binnen over de brexit. Comedian Leo Kearse heeft eens uitgelegd waarom hij voor ‘remain’ heeft gestemd: ‘Mijn moeder is in Spanje gaan wonen en ik zou graag hebben dat ze daar blijft.’

In Londen gaan nu stemmen op om de weinig succesvolle ex-voetbalbondscoach Roy Hodgson premier te maken. Die heeft bewezen hoe snel hij Engeland uit Europa kan sluizen.

Lees verder