Nood breekt wet

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Wij wisten niet beter of we hadden er al een jaar een, maar plots komen allerlei uitgerangeerde politici aandraven met het idee van een noodregering. Onder verstaan: door henzelf geleid. Zo was er de jongste dagen een nogal lachwekkende wanhoopskreet van gewezen kandidaat-burgemeester van Antwerpen Kris Peeters, nu een onbetekenende Europese backbencher. Wie kent de overtreffende trap van zieligst?

Dat Johan Vande Lanotte vier maanden lang met hetzelfde plan heeft rondgelopen, hoeft geen betoog. Maar als senior legal counsel bij de succesvolle associatie Van Steenbrugge Advocaten heeft hij de handen inmiddels meer dan vol. Het anti-Turkse Vande Lanottetribunaal in Genève is bijna klaar, maar er is nog een probleem met de broodjes, de geluidsinstallatie piept nog wat, en er zijn niet genoeg stoelen. Men onderschat soms de praktische besognes die het organiseren van een internationale volksrechtbank met zich mee brengt. De politie van Genève schijnt ook niet erg opgezet met de te verwachten gewelddadige protestbetogingen van aanhangers van de valselijk beschuldigde president Erdogan, maar dat is een detail.

In ‘De afspraak op vrijdag’ sprong ook Karel De Gucht bijna uit het scherm van goesting toen hij zijn oplossing voor de crisis suggereerde. Nadat hij eerst als naar gewoonte de Amerikaanse, Britse en Vlaamse kiezers had uitgemaakt voor idioten die geen politici van zijn niveau verdienen, schetste ook hij de nood aan een noodregering, best onder aanvoering van iemand met een ruime ervaring in de Belgische en de Europese politiek, die boven het dagelijkse partijgekonkel staat, daar misschien nog wel een verwant in heeft, een paar goed gevulde portefeuilles als alibi-bestuurder in het bedrijfsleven bezit, sporadische contacten onderhoudt met de magistratuur, leerstoelen bezet aan binnen- en buitenlandse universiteiten van uiteenlopende kwaliteit, vertrouwd is met land- en wijnbouw, en flexibel van geest en diplomatisch van karakter is. De moderator, niet bepaald de beste in zijn vak, vergat te vragen aan wie Karel dan wel dacht. Maar daarover bestaat weinig twijfel: aan zichzelf. Helaas mag hij niet van Mireille, einde regering-De Gucht.

Het wordt tijd dat de koning de knoop doorhakt, want met zijn info- en prefo- en transformateurs gaat hij er niet komen. Het geknoei van zijn vader na de verkiezingen van 2010 kan hem niet onbekend zijn. Toen hij Paul Magnette de wei in stuurde als formateur met de titel van informateur, dachten wij, in onze naïviteit, dat het gebeurd was. Dat het staatshoofd belang zou hechten aan het zoals steeds nutteloze rapportVande Lanotte is uitgesloten, maar hij had wel het advies van Geert Bourgeois en Rudy Demotte, en dat was duidelijk genoeg: de PS en de N-VA samen in een regering is onmogelijk. Voor het Paleis waren de opties dus tamelijk simpel: of de PS, of de N-VA. Ipso facto: of een minderheid aan Vlaamse kant, of een minderheid aan Waalse kant.

Stel u nu in de plaats van de koning. U moet kiezen tussen een sterke partij die uw land bij elkaar wil houden en de monarchie wil bestendigen, en een verzameling pipo’s die het land willen splitsen en de monarchie willen afschaffen. Wat kiest u? Komaan Fluppe, mateke, ga er eens met propere sneakers door.

Lees verder