Olla vogala

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Onze goede vriend Dirk Draulans heeft al veel afgeleerd, maar niet om alles door de gevaarlijke bril van de bioloog te bekijken. Zo ook weer met het ontstellende bericht in Knack: ‘Geen enkele vogel is in Vlaanderen zo zwaar aangepakt als de spreeuw.’

Ah nee? En Leo Vindevogel dan? Hier botst de natuur- met de geschied- en rechtskundige die Kaaiman is. Leo Vindevogel was de oorlogsburgemeester van Ronse en werd wegens iets te veel sympathie voor de nazi’s na een proces in de snelkeuken van het Belgisch Krijgshof tot de doodstraf veroordeeld. Hij werd op een zonnige ochtend in september 1945 door het executiepeloton onder vuur genomen. En zoals van Belgische scherpschutters mag worden verwacht, kon het salvo worden verdeeld in twee soorten schoten: half ernaast en half erop. Met als wrang gevolg dat de veroordeelde nadien nog een genadeschot moest krijgen.

Volgens Hendrik Vuye, zelf Ronsenaar van geboorte, betrof het geen proces, maar een gerechtelijk misdrijf. ‘Ik zal niet aarzelen’, aldus de professor die trouwens zelden aarzelt, ‘om te zeggen dat er bloed kleeft aan de handen van de Belgische justitie.’ Vuye is in goed gezelschap, want Camille Huysmans, als socialist nochtans een politieke tegenstander van de katholiek Vindevogel, noemde de executie in 1945 al ‘een formidabele stommiteit’. En Eugène Soudan, socialistisch minister, zelf 32 jaar burgemeester van Ronse en bovendien een overlevende van Buchenwald, sprak toen in de Kamer: ‘Als u de stukken van het dossier inkijkt, zult u met mij walgen om het ontzettend lage peil waarop ons gerecht gevallen is.’ Dat waren nog eens socialistische leiders, men ziet het Fake Mail John niet opbrengen. Het betoog van de beide rode voormannen stak nogal schril af tegen de moed van de katholieke parlementsleden die hun collega als een steen lieten vallen, conform de partijlijn die ook vandaag nog geldt bij hun nazaten.

In Ronse is er altijd ambras. Onnodig te herinneren aan het conflict tussen Rik Van Looy en Benoni Beheyt, en aan het ernstig geval van verkeersagressie waarbij Claude Criquielion en Steve Bauer betrokken waren. In die laatste periode zijn wij zelf in Ronse een paar keer facilitair en allerhartelijkst ontvangen door weer een andere socialistische burgemeester: Orphale Crucke. Niet te verwarren met zijn neef Oscar. Orphale Crucke was een gerenommeerd jurist die kantoor hield in een prachtig pand, als wij ons niet vergissen op het Delhayeplein, en daar zonder veel rode pudeur zijn witte Rolls-Royce voor iedereen zichtbaar voor de deur parkeerde. Het moet slecht met hem zijn afgelopen, want volgens de jongste berichten in de zakenkrant De Tijd bekleedt hij vandaag tal van bestuursfuncties in immobiliën- en aanverwante maatschappijen vanuit zijn residentie in Monaco. Al wou de ex-burgemeester desgevraagd niet bevestigen dat hij daar effectief woont. ‘Ik ben gepensioneerd, ik woon overal’, beet Crucke onze verslaggever toe, en smeet terecht de telefoon op de haak. De Kris Peeters van de Méditerranée, quoi.

Deze historische zijsprong om u erop te wijzen dat indien de kiesstrijd in Antwerpen en Gent op het scherp van de snee wordt uitgevochten, het in Ronse altijd nog erger kan. Als er een dode valt dit weekend, is het daar.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content