column

Rectoranst

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Beste Luc Sels, kunt gij alstublieft stoppen met uw auto en chauffeur uit te lenen aan Marc Van Ranst? In het begin was dat een sympathieke geste, typisch voor u verzekerden u enkele mouwvegers. Maar dat gebaar is zijn doel ver voorbij geschoten en is als een virus gemuteerd naar negatieve publiciteit voor uw universiteit. Aangezien hijzelf geen rijbewijs heeft, bij gebrek aan vertezicht, zou hij zonder uw dienstwagen elke dag met het openbaar vervoer naar de Reyerslaan en de Mevrouw Van Thillobuilding in Antwerpen moeten, en krijgt hij er misschien als laatste ook genoeg van.

Luc, we moeten u niet vertellen dat er volgend jaar weer rectorverkiezingen worden gehouden. Herinnert gij u de vorige hansworst van de KU Leuven die zich ging opdringen in alle radio- en televisieprogramma’s? Was iets pastoorachtigs, maar was niet officieel gewijd vanwege te veel empathie voor getroebleerde schrijfsters en zinzoekende assistent-kerkjuristes. Ziet ge geen opvallende gelijkenissen met het parcours van Van Ranst? Ziet ge het gevaar niet?

Hebt ge de hagiografische reeks over het leven van God de Viroloog in Het Laatste Nieuws niet gelezen? Wat bleek daaruit? Eén woord: ambitie. Tomeloze, blinde, en niets of niemand ontziende ambitie. Over lijken om zijn doel te bereiken. Dat bleek duidelijk uit het relaas van een uitverkoren schare gewezen vrienden en vriendinnen, die hem nochtans genegen moeten zijn want hun naam en adres zijn vermoedelijk door de gevierde zelf geleverd, hoe zou de journalist ze anders hebben gevonden? Veel kritische geluiden borrelen dan doorgaans niet op. Tenzij: ‘Hij werkt te hard en kan soms veeleisend zijn.’ Dat zijn van die kritieken die een chef graag hoort, en die zijn grootste zolenlikkers dus gretig verkondigen, alsof ze iets gedurfds doen.

Over de jonge Van Ranst kwamen medestudentinnen uit de Bronx aan het woord, een laborante uit de Karpaten zong zijn lof, hematologes uit Transsylvanië kreunden bij de herinnering, en een bacteriologe van de Karelsuniversiteit in Praag werd ter plekke krols. Een immunologe uit Meerbeek daarentegen viel bij het horen van de naam ‘Van Ranst’ ten prooi aan een acute maar gelukkig tijdelijke aanval van frigiditeit.

Pas op voor uw stoel, Luc. Bekijk zijn universitair curriculum van de voorbije twintig jaar, wat ziet ge? Macht. Het veroveren van macht. Eerst binnen het ziekenhuis, dan binnen het departement, en daarna is er maar één stap hoger. Ge zijt vier jaar geleden tegen wil en dank rector geworden, omdat ook gij niet kon voorzien dat Rik Torfs zóveel afkeer had opgewekt. Maar gaandeweg hebt ge plezier in uw functie gekregen, en iedereen aan wie wij het vragen zegt hetzelfde: ge doet dat discreet maar zeer goed. Maar ge maakt één grote fout: ge denkt in Van Ranst een medestander te hebben en ge praat hem naar de mond. Tot in open brieven toe. 

Zeggen de namen Marcus Brutus en Judas Iskariot u iets?

Lees verder