Ridders van de Havenronde

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

De liegende leider verandert niet zomaar van hartsvriendin. Dat een asceet als hij niet langer wenst om te gaan met een drankzuchtige hedoniste die zelfs zijn aartsvijand in haar web vangt en ontvangt, hoeft geen betoog.

Al in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober werd haar plaats aan zijn zijde wel zeer nadrukkelijk overgenomen door een kokettere groupie, die in een woud van armen en benen altijd nog een opening vond om zich naast de leider in beeld te wringen. De vorige uitverkorene heeft hij uitgerangeerd in een beschutte werkplaats, ook Vlaams Parlement genoemd, waar hij zeker is dat hij haar niet tegen het lijf zal lopen.

Die prinsessenruil blijkt lucratiever dan hij had kunnen dromen. Ze is minder dan een jaar aan de slag als schepen van de Haven, Annick De Ridder, en de miljardencontracten stromen Antwerpen binnen als springtij over de kaaimuur. De cocotrafiek, containers en cocaïne, scheert hogere toppen dan ooit. Arabieren en Chinezen dringen samen voor haar bureau, terwijl binnen Britten een investering van 3 miljard euro tekenen voor de bouw van een propaandehydrogenatiefabriek. Die waarschijnlijk even weinig proper is als ze klinkt. Propaan omzetten in propyleen, en ethaan in ethyleen, fikst de schepen in haar eigen keuken met haar Moulinex multicooker.

Praktische bezwaren, en zeker wetten die in de weg staan, veegt ze met één polsbeweging van de tafel. Dat er nog bomen groeiden in de haven wisten wij niet, maar ze worden sneller omgehakt dan in het Amazonewoud of op de terreinen van Essers. Geen Wouter Deprez om dat tegen te houden. Sinds kort is ze met schop en schoffel met het graven van het Saeftinghedok begonnen. ‘Wat met Doel?’, vraagt u? Kraan open.

Mocht Annick schepen geweest zijn toen Elon Musk op inspectie kwam, zijn batterijenfabriek zou weldra in Antwerpen openen in plaats van in Berlijn. Nu werd hij verwelkomd door Marc Van Peel, een uur later al was hij in Tilburg aan het onderhandelen. De Arabieren die een afvalrecyclage-installatie van 3,7 miljard op de Opel-site of aan het Delwaidedok wensten, waren niet gaan lopen als ze Annick hadden ontmoet.

In afwachting van andere gegadigden heeft ze hamer en beitel uit haar tas gehaald om persoonlijk de Opel-gebouwen te slopen, en had ze vijf minuten nodig om het Delwaidedok om te dopen in het Bevrijdingsdok. Dat was kordater opgetreden dan de liegende leider deed, toen hij de excuses van Patrick Janssens voor de Jodentransporten onder vader Delwaide ‘gratuit’ noemde. En nadien in alle synagogen op zijn knieën moest gaan kruipen.

En nu is ze ook nog zinnens om de haven van Zeebrugge op te slokken, zodat ze echt Rotterdam naar de kroon kan steken. Is anderen in vijftig jaar niet gelukt, haar in één. Dat Joachim Coens het luizenbaantje van haven-CEO wil opgeven om op de brug van een zinkende baggerboot als CD&V post te vatten, is het beste bewijs van wat op stapel staat.

Je kunt er niet omheen dat die Annick is opgeleid door Fernand Huts, sponsor van ‘Het Jaar van de Kaaiman’, uw jaarlijkse kerstcadeau. Zou de wet-Major nog gelden?

Lees verder