Saïdjah & Adinda

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Als je nachtmerries krijgt van een artikel in De Tijd, komt dat meestal door onze rubrieken ‘Verstandig Beleggen’ en ‘Markten’. Maar na het lezen vorige zaterdag van het interview met Nicolas Saverys, de CEO van Exmar, hebben wij drie nachten de slaap niet kunnen vatten. De lutte met den buffel!

Een Saverys is van niet veel vervaard. Marc Saverys is wel lid van de raad van bestuur van Mediafin. Waar we hem met zijn allen dankbaar voor zijn, want zonder hem zouden velen van ons moeten gaan werken. Zijn broer Nicolas haalde in zijn eigen raad van bestuur van Exmar zelfs Guy Verhofstadt binnen! Met als direct waarneembaar gevolg een nooit geziene crisis die zijn bedrijf op de rand van het faillissement bracht. Niemand moest nog gas, en zijn nieuwe boot geraakte niet verkocht. Tot Verhofstadt in alle stilte en met honderdduizenden euro’s in zijn propvolle zakken weer uit het bestuur verdween, daarna ging het plots weer heel wat beter.

Twee jaar geleden trok de CEO op safari naar Tanzania. Samen met zijn dochter. Altijd af te raden maar goed: wat gebeurd is, is gebeurd. Nicolas Saverys nu over het gevecht, niet met de engel, niet met de duivel, in casu Peter D’Hondt, maar met de buffel:

‘Ik wou de sociale structuur van een kudde buffels leren kennen, want het was de eerste keer dat we in Afrika gingen jagen. We wandelden terug naar de jeep die op 30 meter stond en plots zag ik mijn dochter weglopen met een buffel achter haar aan. Ik dacht: ‘Oeioei, dat is hier gevaarlijk.’ Ze bereikte de auto en de buffel keerde zich om, zodat hij tussen mij en de auto kwam te staan. ‘Verdorie, die heeft het op mij gemunt’, besefte ik. Ik liep naar een nabijgelegen bosje om me te verbergen achter het hardhout. Dat beest maakte echter een rondje en kwam me achterna. Ik zat gevangen. Ik wist dat ik alles uit de kast zou moeten halen, want zo een buffelaanval overleef je niet. Het dier viel aan en ik pakte zijn horens beet met maar één gedachte: ‘Als die mijn hart of buik doorboren, is het game-over.’ De buffel slingerde me heftig heen en weer terwijl ik me krampachtig probeerde vast te houden. Op een bepaald moment loste ik met mijn rechterhand en één van die horens ging door mijn rechterbeen. Ik greep het ding opnieuw vast en werd één keer, twee keer, drie keer omhoog geslingerd zoals in de corrida, terwijl ik nog altijd gespiest was. Intussen waren de gidsen ijlings hun wapens gaan halen en teruggekomen. Bam, bam, bam, het beest viel pardoes op de grond met mij eronder. Ik dacht: ‘Oké, ik leef nog maar nu word ik verpletterd.’ De gidsen trokken me onder het kadaver vandaan. Ik zag bloed, maar het leek niet dramatisch. Geen slagader geraakt en mijn been was blijkbaar niet gebroken. En toen gebeurde iets eigenaardigs: ik werd blind…’

Mensen toch, spannender dan Karl May, en zeker dan Karl Marx. En dat stond in De Tijd, voortaan uw gids voor avontuur en waaghalzerij. Kaaiman, wiens taak het is om op gezette tijden bruikbare tips aan de lezers te verstrekken, zal nu eens uitleggen wat je echt moet doen als je door een buffel wordt aangevallen: nooit bij de horens vatten, dat doe je met een koe, maar pak zijn staart beet. Zolang je die niet loslaat, kan er niks gebeuren.

Lees verder