Saint-Verhaegen

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Er kan geen schoft op aarde rondlopen, of Sven Mary schaart zich aan zijn kant. Zoals een hond op zijn baas begint te lijken, en omgekeerd, geldt dat kennelijk ook voor advocaten en hun cliënten. Het kan dus geen toeval zijn dat Mary zich opwierp als verdediger van VUB-decaan Willem Elias. Die had de hele goegemeente over zich heen gekregen na een paar schandalige uitspraken op Facebook, en was nog maar net uit de coma ontwaakt toen hij in De Standaard moest lezen dat Mary het voor hem opnam. Dat verdiende de decaan nu ook weer niet.

Volgens Sven Mary mag je pas van een dader spreken als hij door een rechter veroordeeld is. Om een stommiteit van dat niveau uit te kramen, moet je aangesloten zijn bij een balie. Spreek niet over de ‘daders’ van de aanslag op Charlie Hebdo of op de passagiers die van Barcelona naar Düsseldorf wensten te vliegen, of u krijgt Mary op uw dak. Roger Vangheluwe? Brave mens, nooit veroordeeld, niet eens naar de rechtbank verwezen. Een decaan psychologie die de indienster van een klacht wegens verkrachting van leugens beschuldigt, hoewel hij vermoedelijk zelf niet bij de feiten was, en haar ook nog de zelfmoord van de aangeklaagde in de schoenen schuift, dat valt dixit Mary onder de vrije meningsuiting.

Dat de VUB geen universiteit is in de conventionele zin, een centrum waar wetenschap wordt beoefend en onderwezen, maar een afgebladderde werkplaats van het Grootoosten van België, was bekend. Logebroeders zingen dezer dagen wel op de eerste rij van de kathedraal vuurvol psalmen voor een overleden koninklijke pilaarbijtster, maar dat hun ietwat clowneske genootschap nog altijd bestaat, bleek vorige week heel duidelijk.

We lezen nu graag een stukje voor uit ‘De vreemdelinge’ van Walter van den Broeck. De hoofdfiguur heeft met vijf gepensioneerde vrienden de ‘Koninklijke Kamer van Reflectie en Consideratie’ opgericht, een Turnhoutse versie van ‘Le droit humain’, en de leden komen elke tweede donderdag van de maand bij elkaar in de vochtige achterkamer van een brasserie.

‘Toen iemand tijdens het plaatsnemen opmerkte dat ze allemaal een kunstgebit in hadden, werd een aanvangsritueel ontworpen. De ober werd gebeld en zette iedereen een kelkje jenever voor. Nadat hij de deur achter zich had gesloten om een blad abdijbier te gaan halen, namen de leden hun gebit uit de mond en legden het op tafel, dronken de kelkjes in één teug leeg, roffelden tien keer met de handen op de tafel en met de voeten op het plankier, deden hun gebit weer in en schreeuwden met geheven armen en gespreide vingers: “Hoeba! Hoeba! Hoeba!” Waarna de werkzaamheden konden beginnen.’

Alleen daarmee al bereikt de Koninklijke Kamer een hoger academisch gehalte dan de VUB. Volgens De Morgen balanceert de Universiteit Gent op de rand van de afgrond, en aangezien De Morgen daar zelf resideert zullen ze er door hun keukenraam wel een goed zicht op hebben. De KU Leuven heeft het dan weer niet getroffen met een variété-pias in het rectoraat. Maar ze zijn beide wel beter af dan de Vrije Universiteit Brussel. Die werd eerder wereldberoemd nadat de rector zijn echtgenote vermoord en in brand gestoken had, de decaan psychologie heeft voor wat extra imagoschade gezorgd. En alsof dat nóg niet volstond, onthulde Sven Mary dat ook hij van de VUB komt. Wie kijkt ervan op?

Lees verder