Schietpartij

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Mensen met een karikaturaal eivormig hoofd hebben de neiging het daar hoog in te krijgen. Wiske, om er maar één te noemen. Adhemar, met zijn bleekblauwe computer. En zeker ook Charles Michel. Die schijnt te denken dat in ons land de premier alles te zeggen heeft, hoewel hij toch meer dan wie ook ervaren heeft dat het land niet bestuurd wordt vanuit de Wetstraat te Brussel, maar vanop de Grote Markt te Antwerpen.

Beslist het parlement om maar veertig grondwetsartikelen voor herziening open te stellen, niet eens de helft van het totale aantal, dan denkt hij dat hij dat in zijn eentje mag tegenhouden. Nu is dat een onschuldig niemendalletje. Dankzij de jongste generaties politici is de grondwet verworden tot een vodje papier waar geen mens, en bij extrapolatie geen constitutionalist, nog wijs uit geraakt. Maar erger dreigt: Michel heeft zich voorgenomen te bepalen wat u en ik nog mogen zeggen, en in een volgende fase denken. Hij werkt aan een oekaze die verbiedt om de genocide in Rwanda te ontkennen, en wil die na de paasvakantie nog laten goedkeuren. Dat is na veertig dagen vasten op minder dan veertig dagen voor de verkiezingen, en dus zou het parlement al lang ontbonden moeten zijn, maar ook van die wetmatigheid trekken de heren en dames politici zich geen fluit aan.

Volgens Michel is het de Raad van Europa die aandringt op deze ongrondwettelijke genocidewet. En ja, dan moeten we met zijn allen springen, natuurlijk. De Raad van Europa, zeg. Wie weet welk nut die nog heeft, mag spreken. Uitgerangeerde politici op uw en mijn kosten nog een vergoeding gunnen? Dat zeker. Je kunt ze niet allemaal onderbrengen bij de Nationale Bank of het Europees Rekenhof. Maar voor de rest is het nut nul.

Kaaiman is tegen algemeen geldende vrijheden als die van godsdienst, vereniging, en meningsuiting, al lijdt het weinig twijfel dat bij een schrapping van die laatste hij als eerste voor de rechter staat. Wij hadden daarover amusante discussies met professor Vermeersch. Die redeneerde top-down: er is vrijheid van meningsuiting, dus mag je de Holocaust ontkennen. Wij denken bottom-up: je mag de Holocaust niet ontkennen, dus is er geen vrijheid van meningsuiting. Dat lijkt ons logischer dan vóór de algemene principes te zijn, maar zich dan in N-VA-achtige bochten te moeten wringen om allerlei beperkingen vast te leggen.

Voor Charles Michel moet wie de genocide in Rwanda ontkent strafbaar zijn. Goed, dan zullen we die wet consequent toepassen en is Charles Michel de eerste die de doos in vliegt. Want uit het feit dat na Guy Verhofstadt ook hij vorige week zijn hartelijke vriendschap voor de Rwandese president Paul Kagame etaleerde, blijkt dat hij zelf de genocide in Rwanda ontkent. Toch die waarbij de Tutsi’s van Kagame honderdduizenden Hutu’s over de kling hebben gejaagd. Of wil Charles, zoals veel collega-dictators, ook bepalen wat er in de geschiedenisboeken moet staan?

Mogen wij, als Lombrosiaan, u dit voorhouden: hoed u voor mensen met een eierhoofd. Eén uitzondering: Calimero. Calemiro, om het met Kris Peeters te zeggen. Die had het dan weer te laag in zijn bol, dat is ook niet goed. Het beste is om nergens in zijn bol iets te hebben. Spraken we net over Kris Peeters?

Lees verder