Schoolmoe

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het is nooit anders geweest sinds sacré Charlemagne a eu cette idée folle, un jour d’inventer l’école: het onderwijzend personeel klaagt steen en been. Al vijftig jaar zeuren alle leerkrachten over te veel administratieve taken en regels.

Stel: u of ik worden door het spel van provinciale evenwichten uitgekozen om minister van Onderwijs te worden, wat doen wij? We sturen honderd van die zagemannen een brief en vragen hen per kerende te melden welke verplichtingen ze afgeschaft willen zien. We laten die post doornemen door een lagere medewerker die een lijst opmaakt van de vijftien vaakst weerkerende klachten. Hierna roepen we de kabinetschef en snauwen: ‘Gij zorgt ervoor dat tegen volgende week deze vijftien taken afgeschaft zijn.’ Klaar, populairste minister van Onderwijs sinds eeuwen.

Wat doen al die pezewevers die in de Vlaamse regering Onderwijs onder hun vleugels krijgen? Schaffen geen enkele taak af en vinden er nog twintig nieuwe uit. Stellen een matrix op die een doctor in de wiskunde niet kan ontrafelen. Leggen dubbele contingentering bij inschrijvingen op. Verbieden hoofddoeken en johnnypetjes. Eisen dat kleuters van allochtone afkomst al vanaf hun eerste verjaardag in het diepe dok worden gegooid om watergewenning en culturele integratie te stimuleren. En maken decreten van A tot Z en terug, waarbij de grootste stommerik van de klas het niveau bepaalt, wij verwoorden het misschien iets te rudimentair.

En dan krijg je het volgende: een kleuterschool in Aalst en Jack De Gucht zit op de banken. Alle kindjes moeten om beurt naar voren komen en een verhaaltje vertellen. De een over zijn poes, de ander over haar konijn. Maar plots staat er ene vooraan en die begint over het TTIP-verdrag tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. En over hoe Donald Trump er in al zijn kortzichtigheid in geslaagd is de wereldhandel om zeep te helpen. Spreker maakt een zijsprongetje naar het nutteloos gebleken verzet van Paul Magnette tegen het CETA-akkoord met Canada, wijst op anomalieën in het Marshallplan, en toont zich redelijk onverzettelijk tegen het stemrecht voor migranten.

Op dat punt gekomen kreeg de juffrouw, die haar prestige als slimste van de hoop aan diggelen zag gaan, het in haar hoofd hem tegen te spreken! Een De Gucht! ‘Ja Jack, maar moeten wij in Europa dan afstand doen van onze voedselnormen, en onze beperkingen op genetisch gemodificeerde gewassen en hormonenvlees? Want dat is wat die Amerikanen uitvoeren. Als je groter bent, zul je dat leren.’ Oelala, dat was tegen een zeer been. ‘Maar nee’, maakte Jack zich boos, ‘dat is electorale quatsch van de groenen. Onze normen worden niet aangepast en in het verdrag is bovendien een geschillenregeling opgenomen die dat soort overtredingen onmogelijk maakt.’

In een laatste stuiptrekking probeerde de kleuterleidster te redden wat te redden viel: ‘Wie zegt dat?’ Nu was Jack het beu: ‘Jack zegt dat. En Bimpapa.’ En daarmee was de discussie uiteraard gesloten. Een week later kreeg de juf een dagvaarding van de politierechtbank van Aalst in haar bus. En dan zijn er nog mensen die leerkracht geen zwaar beroep noemen.

Lees verder