Speculatie

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Kaaiman geeft nooit interviews. De belangrijkste reden is dat niemand ons erom vraagt. Een tweede is dat er al genoeg gezeverd wordt en wij in alle bescheidenheid menen niets te vertellen te hebben, wat nooit door iemand is tegengesproken.

Maar als dan een oude kameraad als sportjournalist Marcel Coppens vraagt voor een interviewtje voor het driemaandelijks tijdschrift van de Vlaamse Handbal Vereniging, kan zelfs een hond als Kaaiman geen nee zeggen. U mag weten dat wij vroeger nog de bloedstollende handbaltoppers tussen Sasja, Neerpelt en Hasselt verslagen hebben voor de radio. Bij Avanti Lebbeke speelden in die tijd de gebroeders Verhofstadt: Koen en Dirk. Niet te verwarren met dat andere, minder geslaagde broeder-paar dat deze week weer een boekje heeft uitgebracht.

Het vraaggesprek vond plaats eind augustus maar werd jammer genoeg pas gepubliceerd in de Handbal X-tra die vorige week in de bus viel. En daarin bestaat het de grote sportkenner Kaaiman om te declameren: ‘Peter Sagan? Wat heeft die al gewonnen? Misschien hier en daar een ritje, maar vergeleken bij kampioenen als Bernard Hinault, Francesco Moser of Jan Raas is hij een flapcoureur. Ik spreek niet eens over Roger De Vlaeminck of Eddy Merckx. Sagan zeg, laten we ernstig blijven. Als die jongen één grote koers wint, eet ik de Velo Gotha op.’

Het zal smaken. Wij herinneren ons plots een chef voetbal van Gazet van Antwerpen die eind jaren zeventig, toen de jonge Juan Lozano furore begon te maken bij Beerschot, aan de beruchte bar van de socio-club op het Kiel de schouders ophaalde en uitriep: ‘Lozano? Wa kan ’m? Geen kloten kan ’m.’ Spijts dit gebrek aan talent speelde Lozano nadien zeven seizoenen voor Anderlecht en twee voor Real Madrid, werd drie keer kampioen, won twee UEFA-bekers, en werd door zijn collega’s uitgeroepen tot Profvoetballer van het Jaar. Er wachten Peter Sagan mooie jaren.

Dat is dus de derde reden waarom niet alleen Kaaiman maar best niemand een interview geeft: de geïnterviewde maakt zich meestal oeverloos belachelijk. De inkt van zijn dwaze woorden is niet eens droog of ze zijn al door de feiten weerlegd. Paul Huybrechts! Scheidend voorzitter van de Vlaamse Federatie van Beleggers. Schreeuwde ons vorige zaterdag bij het ontbijt vanuit onze eigen De Tijd toe: ‘De speculatietaks zal er niet komen.’ Een uur later werd hij officieel aangekondigd.

Met die Huybrechts valt nochtans niet te lachen. Een agressief manneke. Heeft nog even voor De Nieuwe Gids gewerkt, en toen hij daar werd buitengesmeten, brulde hij naar hoofdredacteur Frans Van Erps: ‘Als ik terugkom, is het met een geweer.’ Was tien jaar lang directeur van De Tijd, waar hij via het roemrijke Tijd Electronic Services onder meer Agris lanceerde, een servicedienst voor veekwekers en aardappeltelers. In die tijd werd hij Pol Patat genoemd. En we moeten vaststellen: na hem is het niveau van onze directeurs sneller de hoogte in geschoten dan de Ariane 5.

Paul Huybrechts is ex-Amadees en was ABVV-afgevaardigde bij Bayer. Als je dan later voorzitter wordt van de door Marx en Engels meest verafschuwde tak van het kapitalisme, zijn flexibele standaards geen overbodige luxe. De VFB komt nu onder leiding van Sven Sterckx, van de solide vermogensbeheerder Dierickx-Leys. Dat wekt toch meer vertrouwen dan van den Amada.

Lees verder