Tabel van Teslajef

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

De Jef heeft het wéér geflikt. Zijn artikel 71, de onweerstaanbare dwang, leverde een zoveelste vrijspraak op. Enfin, niet helemaal: de jury verklaarde zijn cliënte schuldig aan moord en gaf vijf jaar, maar met uitstel, zodat ze vrij naar huis kon. Het ging om een neurochirurge die haar dochter met een zak had verstikt. Omdat het meisje toch niet graag meer leefde, al sprak de bekende kinderpsychiater Peter Adriaenssens dat in een opiniestuk tegen.

Jef kon zich des te sterker in de zaak inleven omdat de chirurge hem eerder had verlost van zware rugklachten, opgelopen toen hij op een nacht zijn rode Tesla, die weer eens zonder stroom was gevallen, 15 kilometer naar huis had moeten duwen. De volgende morgen kon hij zich niet meer verroeren: lumbago, hernia en ischias samen. Taxi Hendriks bracht hem naar Leuven, waar de neurochirurge links en rechts eens op zijn rug duwde, een verwarmend zalfje aanbracht, en enkele naalden stak. Hierna sprong Jef gezwind van de behandelingstafel en reed, twintig jaar jonger, terug naar Erembodegem. Een week later knalde hij met zijn Tesla tegen een gevel en schoot er weer iets in zijn rug.

Jef mag vooral minister van Loze Beloften Koen Geens dankbaar zijn. Die had het assisenhof afgeschaft, en had een ander dat gedaan, het was nooit heropgericht. Maar dankzij het karakteristieke broddelwerk van de minister werd kort nadien de afschaffing afgeschaft door een hogere rechtsinstantie, en kwamen assisenzaken opnieuw voor het assisenhof. En zo kon Vermassen in Leuven als vanouds tekeergaan, bedreigde de juryleden met hel en verdoemenis, schold de procureur uit voor een mediageile carrièrist, schilderde Peter Adriaenssens af als een kwakzalver die men niet eens het voorschrijven van hoestsiroop mocht toevertrouwen, maakte brandhout van alle andere betrokken partijen en hun onbekwame advocaten, en kwam tot de enige conclusie die een mens met verstand kon trekken: na hijzelf was er slechts één fatsoenlijke persoon in de rechtszaal, de beschuldigde. Met zulke onzin moet je bij professionele rechters niet komen aandraven, maar bij een volksjury lukt het: vrij.

Nu Kaaiman, 11 december 2014.

‘Wenst u een glas water in de nek van Jef Vermassen te gooien? Vermoedelijk wel. Dat kan nu, het kost u slechts vijf jaar cel, een redelijke prijs in verhouding tot het genoten genoegen. Het gebeurde vorige week in het assisenhof van Brugge, waar een moeder die in al haar ellende terechtstond wegens het doden van haar kind de befaamde televisieadvocaat een bekertje water in de nek kapte, nadat ze dagen lang door hem was gekleineerd, beledigd, vernederd, en zwartgemaakt. In het VTM Nieuws gaf Jef, doordacht nat gebleven, een interview. ‘Vierenveertig jaar aan de balie, nooit meegemaakt. Dat bewijst wat een rancuneuze vrouw hier terechtstaat. Op het moment dat ze zich een laatste keer kan verdedigen, gaat ze zich te buiten aan een dergelijke agressie.’ Aldus Jef, die blijkbaar minder medelijden heeft met een uit de rails gelopen sukkel, dan met een moordlustige drugsbende die wel een hoger ereloon kan betalen. Hoewel de eis van het openbaar ministerie maar 25 jaar opsluiting was, kreeg de vrouw na het interview 30 jaar. Gerechtigheid weer geschied.’

De rug van Jef is gered. Bestaan er gewetenschirurgen?

Lees verder