Tafelronde

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het ultieme horrorscenario werd onder het licht gebracht door Martin Buxant, onze ex-collega van L’Echo die dacht dat hij met een zelfstandige nieuwssite meer kon verdienen, een vergissing die journalisten wel vaker maken: Johan Vande Lanotte wil premier worden. Een zelfmoordpil, gauw.

Op een tropische avond in ‘Terzake’, waar hem koelte werd toegewuifd door de immer wapperende handjes van Stef Meerbergen, lichtte Buxant de ware betrachting toe van de twee koninklijke treuzelaars, officieel informateurs geheten. Didier Reynders wil een Europees commissariaat en Vande Lanotte de Zestien. Dat Bart Brinckman van De Standaard, de zusterkrant van De Telegraaf, beide pistes als fantasie afdeed, verhoogde hun plausibiliteit.

Dat die informateurs voor zichzelf rijden is zonneklaar voor wie niet blind geboren is of het gaandeweg is geworden. Reynders hoopt dat, onder een schertsregering in strompelende zaken die geen 30 procent van de kiezers vertegenwoordigt, het staatshoofd de Europese commissaris voor ons land zal aanduiden, politiek gedekt door een premier of vicepremier. Daarbij dacht hij onder anderen aan zichzelf. Vande Lanotte hoopt zijn politieke carrière buitenelectoraal nog wat te rekken omdat ze zijn enige reden van bestaan is. Op reguliere wijze lukt dat niet meer: van de jongste negen verkiezingen waaraan hij heeft deelgenomen, heeft hij er negen verloren, een wereldrecord. In zijn eigen Oostende werd hij, zelfs schouder aan schouder met de partijvoorzitter, naar de oppositie verbannen en op 26 mei geraakte hij niet eens verkozen in het parlement. ‘Wie het risico niet durft te lopen om verkiezingen te verliezen, verdient het niet ze te winnen’, sprak hij voor één keer wijze woorden, uit eigen ervaring ontsproten.

Zo lang mogelijk informateur blijven is dus al meegenomen, maar zijn belangrijkste doel is om de gemarginaliseerde sp.a alsnog in de federale regering te takelen. Omdat ze in die partij werkelijk niemand meer hebben met enig politiek gewicht, zal hijzelf zich dan maar opofferen om de sp.a-ministerpost in te nemen. Premier is misschien een te grove aanfluiting van de democratische gedachte, maar minister kan nog net. Als de partij het hem vraagt natuurlijk. En de partij, dat is tot nader order Fake Mail John, want van de vier knoeiers die op 26 mei hun troepen in de afgrond hebben geleid is er nog altijd geen enkele opgestapt.

In afwachting had Vande Lanotte een schitterend idee, gepikt van koning Arthur: een rondetafel met de leiders van alle politieke partijen. Behalve de grootste twee winnaars van de verkiezingen, die werden niet uitgenodigd, en de derde die fors had gewonnen weigerde te komen. Dus rond de ronde tafel alleen de losers van 26 mei, zoiets kan alleen een ervaren staatsman bedenken.

Vincent Houssiau, de nieuwe kabinetschef van de koning, heeft stilaan recht op een geleidehond en een witte stok. Het heeft niet veel zin prinses Elisabeth met hoge stiletto’s de bühne op te sturen als je haar toekomstig koninkrijk uitlevert aan een geboren mislukkeling die al wat hij onderneemt in een fiasco omtovert. Maar op het paleis weten ze het natuurlijk weer beter.

Lees verder