Taxis verts

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Kristof Calvo woensdag zien binnenrijden in het Egmontpaleis, achter in een taxi? Een vervuilende diesel van Euro 2-norm. Als het van Elke Van den Brandt afhing, had hij nogal tol moeten betalen. Alsof je niet te voet naar de Zavel kan.

Het was moeilijk hem niet te zien binnenrijden. Omdat ze geen andere beelden hadden, hebben ze het in de talrijke VRT-nieuwsprogramma’s in één uur tijd acht keer getoond. In ‘Het Journaal’ alleen: vijf keer. En een dag erna nog eens. Maar, blij dat hij nog leeft, zij het beschaamd weggedoken voor de camera’s. De voorbije maanden kwam hij alleen nog op tv als hulpsteward van Maanrock in Mechelen.

Calvo was, taxigewijs, bereid te doen wat zijn politieke broeders van Ecolo vertikken: decorum gaan spelen voor de tweede nutteloze rondetafel van de informateurs, een volgende padeffenaar voor de noodregering-Vande Lanotte I. Dat die twee sjarels alleen voor zichzelf rijden, stond hier al meer dan een maand geleden. Didier Reynders heeft zijn buit binnen, Johan Vande Lanotte heeft hem binnen bereik.

Ondertussen blijven ze bij Groen hun wonden likken, zoals op de familiedag vorig weekend pijnlijk bleek. Zelfs het gekrijs van Meyrem Almaci leek plots minder luid te klinken. Ongetwijfeld een gevolg van de twee rapporten over de tegenvallende verkiezingen van 26 mei, want daartoe was één blijkbaar niet genoeg.

Er was vooreerst het rapportVan Besien. Dat was het snelst klaar en was ook het duidelijkst: met Wouter Van Besien als kopstuk was de ramp niet gebeurd. Het voorbeeld van Antwerpen was gefundenes Fressen voor de rapporteur: dankzij een gedurfd project met de socialisten, en daarna een nog gedurfder project zonder de socialisten, zijn de groenen er in Antwerpen andermaal in geslaagd de sterkste oppositiepartij te worden. Het aangeboren charisma, de sterke debatvaardigheid, én het acteertalent van de Antwerpse lijsttrekker zou de partij op 26 mei geen biologische windeieren hebben gelegd. Maar het mocht niet: Almaci en Calvo gingen met vereend gewicht de deur van de Zestien openbeuken. Helaas was die robuuster dan gedacht.

Totzo ver het rapport van Van Besien. Die met ‘Heb je poen, stem dan Groen’ nog wat extra zeezout in de wonde strooide. Dan nu het rapport Vanjavanwieeigenlijk. Van alle partijleden, die in het geheim een tevredenheidsenquête, in dit geval een ontevredenheidsenquête, hadden mogen invullen. Een uiterst geschikte methode om tot géén bruikbare analyse te komen. Misschien een beetje dit of wellicht een beetje dat, niet helemaal zus en denkelijk te weinig zo, een tikje veel hier en een tikje weinig daar, niet de schuld van de kool maar evenmin van de geit, het leek wel een CD&V-verslag. Ja, het geklungel over salariswagens was mogelijk communicatief niet zo sterk, en de taks op het bezit van boeken en wijn was beter na de verkiezingen aangekaart dan ervoor, maar die kritiek werd meer buiten dan binnen de partij geuit.

Verder ook geen woord over het plan-Zinzen, waarvan we mogen veronderstellen dat het het imprimatur van de Rik heeft gekregen: Groen en de sp.a moeten dringend fuseren of ze bestaan geen van beide nog in 2024.

Tot slot nog een derde rapport, het rapport-Kaaiman. Zit me daar toch een troep collegejongens en lyceummeisjes bij elkaar, zeg.

Lees verder