Te Open VLD

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Een van de vele troeven van ‘Wissel van de Macht, deel twee’ is, naast de denkelijk vergeefse les in nederigheid aan Ivan De Vadder, de stoet der laffe wezels die we aan ons oog voorbij zien trekken.

Dan spreken we niet alleen over de allen wat corpulenter geworden figuren die wél aan het woord komen, maar vooral over de laaghartigen die vlakaf weigeren om hun vuile streken uit het verleden toe te lichten. En zodoende impliciet schuld bekennen. In volgorde: Johan Vande Lanotte, Patrick Janssens, Frank Vandenbroucke, Guy Verhofstadt. De legestoelgetuigenis is meestal het verhelderendst. Bij hun vlucht voor de waarheid worden ze dan maar de grond in geboord door de tweede garnituur, die hen vanop veilige afstand uitmaakt voor wat ze waren en ongetwijfeld nog altijd zijn. Niemand zal daarbij zo ver gaan als Kathleen Van Brempt, die geen enkele fatsoengrens meer schijnt te kennen, maar velen komen toch in de buurt.

Bij het dissecteren van de machtswissel bij Open VLD is Marc Van de Looverbosch één illustratief beeld vergeten uit te zenden van het partijcongres waarop het opgeblazen kikkertje dat Bart Somers ook toen al was stond te prediken tegen het gekibbel in zijn partij, waarna de hele zaal dan maar rechtveerde om te applaudisseren. Op één persoon na, die op de eerste rij ostentatief als enige bleef zitten: Mireille De Gucht. Karel was na een korte innerlijke strijd en carrièreafweging ook maar opgestaan, hoewel de speech van Somers tegen hem gericht was, maar naast hem gaf Mireille blijk van heel wat meer redelijke onverzettelijkheid. Mocht zij in de politiek zijn gestapt in plaats van de wat onzekere en tegelijk iets te zelfingenomen Karel, Open VLD zou hogere toppen hebben gescheerd. En geschoren.

Het moet zijn dat Van de Looverbosch ook geen budget of geen toelating had om stukjes te kopen uit de nochtans op Canvas uitgezonden documentaire uit de reeks ‘Puur Persoonlijk’, waarvoor Sarah De Bisschop premier Guy Verhofstadt een jaar lang met de camera’s had gevolgd. Daarin zaten fragmenten die in een normale rechtsstaat tot correctionele vervolging leiden. Zoals toen het Joenk zijn kabinetschef Wouter Gabriels opdroeg in een persmededeling te verklaren dat de begroting in evenwicht was, waarop Gabriels verbijsterd over een zo flagrante leugen uitriep: ‘Maar enfin, dat kunnen we niet maken!’ Waarna Verhofstadt hem toebeet: ‘Dan zet ik het er zelf in.’ Dit maar voor de mensen die onlangs de evolutie van onze begrotingstekorten nog eens bestudeerden en tot hun verbazing vaststelden dat er tijdens de paarse regering géén tekort was. Uit diezelfde documentaire had hij ook de gênante scène kunnen tonen waarin Somers bij Verhofstadt tot drie maal toe vruchteloos om een complimentje zat te bedelen, als een hond bij zijn baas om een aai over de kop smekend.

Afgezien van deze leemten was de getuigenis van alle andere vrienden, en van Jean-Marie Dedecker, al stuitend genoeg. Het bedrog bij de voorzittersverkiezing in 2004, en de hardnekkigheid waarmee ze daar nog altijd over liegen, mag symbool staan voor het gebrek aan eerlijkheid dat de liberale partij heeft gekenmerkt van bij haar stichting in 1846 tot nu. De kruin van de boom heeft dezelfde omvang als de wortels. (Herman Tse).

Lees verder