The bridge

©rv

De discussie over wat het beste is om het hoogheilige autoverkeer langs een waterloop of een hinderlijke woonwijk te leiden, een brug of een tunnel, is plots weer actueel. Dat tunnels evenzeer afbrokkelen als bruggen wordt in Brussel met verve, of in dit specifieke geval zonder verve, aangetoond. In steden waar men de inspraak van de burgers ernstig neemt, werden over brug of tunnel wel eens referenda gehouden. Waarvan het gevolg dan was: noch brug, noch tunnel. Uitzonderlijk, en recht evenredig met het gemiddelde intelligentiepeil van de bevolking: én brug, én tunnel. En dan spreken we uiteraard over Boom.

Wellicht hebben wij het al verteld, maar omdat u dat toch vergeten bent, mogen we hopen, verwijzen we graag naar Juan Lozano, een van de beste voetballers die ooit op de Belgische velden te bewonderen waren. Nadat hij na een voortijdig lucratief uitstapje naar de Washington Diplomats weer naar België was gekomen, tekende hij bij Anderlecht, dat met de Kroaat Tomislav Ivic een visionaire en dus omstreden trainer had. Het Ivic-systeem werd door elke voetballiefhebber uitgespuwd, al had het eerder bij Ajax zijn waarde bewezen. De Amsterdammers lagen toen negenentachtig minuten met tien voor hun eigen doel, en in de negentigste minuut maakte Ruud Geels aan de overkant de winning goal. Vierendertig keer 1-0 en Ajax kampioen.

Bij Anderlecht probeerde Ivic, die zijn tactische mosterd had gehaald bij het oppermachtige basketbalteam van Jugoplastica Split, hetzelfde concept erin te slijpen. Totaalvoetbal après la lettre, met een full court press. Zodra de spelers dat onder de knie hadden was ook Anderlecht oppermachtig, en won het zijn wedstrijden niet langer met 1-0 maar met 7-0. Tot de spelers hoorndol werden van die maniak langs de lijn en hem in drie matchen tijd buitenspeelden.

Dat een vrije vogel als Lozano in dat stramien kon schitteren, was nog de grootste verdienste van Ivic. Hij eiste kadaverdiscipline van iedereen, maar kneep voor Lozano een vaderlijk oogje dicht. Omdat Juan zich in Antwerpen zowat iedere morgen versliep, arriveerde hij meestal een half uur te laat op de training, stapte dan met zijn onschuldigste gezicht naar Ivic en zuchtte: ‘De bridge van Boom, Sir.’ Ivic stak links en rechts zijn licht op en besloot uit alle verhalen dat de bridge van Boom, na die over de River Kwai, de schrikwekkendste brug ter wereld was. Op een dag vertrok hij met zijn auto naar Antwerpen om dat traject zelf eens af te leggen. Dat liep op de heenweg al mis, want tot geluk van Lozano was de brug van Boom ook die keer niet alleen in de twee richtingen dicht, ze was ook defect. Er stond een file van in Wolvertem die na twee uur werd omgeleid naar Willebroek en Bornem, en vandaar naar de brug van Temse. Die was ook dicht.

Zes uur na zijn vertrek bereikte Ivic opnieuw zijn flat naast het Westland Shopping Center, zakte uitgeput neer in zijn zetel en beschouwde Lozano van toen af aan als een voorbeeld voor alle jongeren inzake beroepsernst en doorzettingsvermogen. Een week later stak hij samen met Michel Verschueren de eerste spade in de grond voor de bouw van de Rupeltunnel. Het scheelde weinig of Ivic werd een paar jaar nadien trainer van Sampdoria. Dan was de ramp met de Morandi-brug niet gebeurd.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content