Tomate farcie

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

De zomerreeks! Het zal bij de meeste bladen april-mei zijn wanneer de minst oncreatieve geesten bijeen worden gedreven in een vergaderlokaal met op De Morgen geen versnaperingen, op ernstige redacties koffie en broodjes, en op De Tijd gegrild rundsmerg met carpaccio van wilde zeebaars en crème van artisjok, gevolgd door witte tarbot met gesmolten tomaat en gekonfijte citroen met aardappelmousseline, en gecompleteerd door een combinatie van passievruchten en criollo chocolade.

De hoofdredacteur of -trice heeft zijn of haar meest empathische glimlach nog eens uit de archiefkast gepulkt teneinde de kansen op een origineel voorstel al niet bij de start te fnuiken, en gooit het dan zonder aarzelen in de groep: ‘Heeft iemand een goed idee voor een zomerreeks?’ Dat valt doorgaans tegen.

Kaaiman heeft in zijn lange bestaan honderden van die vergaderingen meegemaakt - tot hij niet meer werd gevraagd - en heeft één gouden tip: zet nooit vijfenvijftigplussers rond de tafel. Dat geldt voor elke tafel, maar zeker voor tafels waarrond gerekend wordt op een gouden inval. Vijfenvijftigplussers hebben naast een afkeer van inspanningen namelijk een weliswaar selectief maar scherp geheugen. En drukken dus elke inventieve suggestie nog voor ze is uitgesproken de kop in door het hoofd te schudden en meewarig te zuchten: ‘Dat hebben we al gedaan’. Twee jaar geleden, vijf jaar geleden, desnoods tien jaar geleden. De bedenker wordt zo meteen ook op zijn plaats gezet als een ongeïnteresseerde lanterfanter die zijn eigen krant niet leest.

Dankzij dezelfde jarenlange ervaring kunnen wij iedereen verzekeren: er zijn geen twintig sterke bedenksels voor een zomerreeks. Wij zouden zelfs durven zeggen - wacht even, hoeveel hebben we er in De Tijd gehad, drie? - wij zouden zelfs durven zeggen: geen vier. En die geen vier heeft elke krant al minstens vijf keer uitgemolken. Favoriete vakantiebestemmingen van prominenten, een klassieker. Welke boeken neemt hij of zij mee naar een zuiderse bestemming? Hier ligt het hoogtepunt van aanstellerij binnen bereik. Doorheen het jaar hebben ze geen tijd om een stripverhaal vast te nemen, maar in de vakantie gaat de helft van de wereldliteratuur mee. In het Engels! Ach, ach, ach.

Laten we elkaar geen Betteke noemen: zomerreeksen zijn bladvulling. Dienen om de nieuwsschaarste te maskeren. Het probleem is dat veel abonnees die bladvulling heel wat aangenamer om lezen vinden dan de reguliere berichtgeving. Dat kon niet beter worden aangetoond dan door onze eigen ‘Terras De Tijd’ en ‘De ideale vakantiedag’, die deze pagina hebben gesierd tot Kaaiman te vroeg uit vakantie terugkeerde.

In ‘De ideale vakantiedag’ maakten ondernemers en politici graag indruk met exotische oorden die ze hadden bezocht. Ze vernoemden schijnbaar achteloos een pittoresk dorpje in een buitenprovincie van Namibië, een verborgen meertje in een onontgonnen deel van de Himalaya, of een stukje rots achteraan de Popocatepetl, waar het heerlijk toeven is en waar u, stamgast op Camping Floréal, nooit bent geweest en nooit zult komen.

En dan plots, het moet aan de aandacht van de bladmanager ontsnapt zijn: sp.a-voorzitter John Crombez. Zijn ideale plekjes: het postkantoor van Oostende, een worstenkraam in Gistel, het strand van Raversijde, en een achterafpodium op de Gentse Feesten. Waar is de tijd dat sp.a-voorzitters gingen zeilen?

Lees verder