Transferperiode

Bart De Wever (rechts) en Jan Peumans in 2005 met een vrachtwagen vol geld aan de Waalse grens. ©BELGA

Op een zonnige morgen in de tijd van toen, het moet in de lente geweest zijn, zaten we weer eens in het kantoor van de iconische grondwetspecialist Robert Senelle zaliger. Dat bevond zich in een deftig gebouw aan de rand van het Ter Kamerenbos tegenover de oude paardenrenbaan van Bosvoorde, twee verdiepingen hoger dan de Belgische Golffederatie. Dus in wat men zonder aarzeling mocht omschrijven als ‘een pand van stand’.

Zoals altijd ging het gesprek ook die keer over de transfers van Vlaanderen naar Wallonië, waarvan de professor het op zijn heupen kreeg en waarvan hij de allerlaatste cijfers diezelfde ochtend voor dag en dauw nog was gaan ophalen op de studiedienst van het Vlaams Economisch Verbond. Dat toen nog bestond, anders had hij de cijfers er niet kunnen ophalen. De professor was net aan het uitleggen via welk pervers systeem er in de sociale zekerheid jaarlijks miljarden van Vlaanderen naar Wallonië stroomden toen plots een luidruchtige bromvlieg, die zich wederrechtelijk toegang tot zijn fraai ingerichte werkkamer had verschaft, rond zijn hoofd kwam cirkelen. Professor Senelle keek onthutst op, alsof iemand in zijn bijzijn het bestaan van artikel 107 quater had ontkend, en riep toen met zijn kenmerkende luide stem naar zijn beminnelijke secretaresse: ‘Brenda!!’

Geen twee tellen later stoof de aldus genaamde het bureau binnen, met het bange vermoeden dat de koffie niet op smaak was. Dat was hij wel. Maar de professor had een andere klacht. ‘Brenda, er zit hier een vervelende vlieg binnen. Verjaag die.’ De efficiëntie waarvan we toen getuige waren, hebben we nooit meer gezien. Brenda griste een exemplaar van De Standaard van een bijzettafeltje en stelde met één enkele precies gerichte mep de onbeschaamde vlieg buiten strijd, buiten westen en buiten leven. Morsdood. Daarna trok ze een venster open, kieperde ze het lijk naar buiten, sloot ze het raam, legde ze De Standaard waar hij voor de moord lag en keerde ze terug naar haar eigen bezigheden.

Professor Senelle had al die tijd geen woord gesproken, keek ons met zijn priemende ogen indringend aan en riep toen met het stemvolume dat hem bij geboorte nu eenmaal was meegegeven: ‘En gij beweert dat die krant nergens voor deugt?’ Hij zette zijn bril weer recht op zijn neus, boog zich opnieuw over de tabellen, en zuchtte: ‘Waar waren we gebleven? Bon, de sociale zekerheid, anderhalf miljard euro in het eerste kwartaal van dit jaar.’

De professor is helaas niet meer onder ons en sinds de regeringsdeelname van de N-VA lijken de transfers van Vlaanderen naar Wallonië opgedroogd. Verdwenen. Vanished in the air. Je hoort er nooit meer iets over en al zeker niet uit Vlaams-nationalistische monden, die er vroeger niet over konden zwijgen. Het is nog niet zo lang geleden dat onze leider, een kilo of zeventig zwaarder dan nu, in een auto met extra opgepompte banden en verstevigde amortisseurs naar de scheepslift van Strépy werd gereden om daar voor het oog van de camera’s twaalf vrachtwagenladingen valse bankbiljetten in het water te gooien.

En nu zou plots geen Vlaams geld meer naar Wallonië vloeien? En als het dat toch nog doet, is het niet meer zo erg? Kom zeg, hoe ver kun je gaan in het verloochenen van je programma?

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content