Twitter-taks

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

De regionale formaties modderen aan en nationaal zijn ze aan formeren nog niet toe, dat komt ervan wanneer onbekwamen tot informateur worden benoemd. Het enige waar het over gaat, is wie met wie wil, en nog meer wie met wie niet wil, terwijl het enige waar het over zou mogen gaan is: wie gaat dat betalen? Het antwoord op die vraag is trouwens duidelijk: u.

Zowel Kaaiman als Pierre Wunsch hebben niet de alarmklok maar het godganse carillon geluid: ons land staat er heel erg slecht voor, dramatisch. De gouverneur verklaarde een week na de kiezing dat geen enkel partijprogramma in de praktijk gefinancierd kan worden. Dat had hij beter een week voor de kiezing verklaard, maar gouverneurs van de Nationale Bank doen niet aan politieke beïnvloeding. Zeggen ze toch zelf, de praktijk leert soms iets anders.

Dat jaarrapport van de Nationale Bank vertelt al honderd jaar hetzelfde: ‘De regering moet zich blijven inspannen om het begrotingstekort en de openbare schuld onder controle te houden, om de werkgelegenheidsgraad nog verder op te krikken, en om zoal niet de rijkdom te bevorderen dan toch de armoede te beperken. Er is al vooruitgang geboekt, maar er is nog veel werk te doen.’

Sinds de eerste persconferentie van François-Philippe de Haussy in 1851 klinkt elk jaar opnieuw datzelfde afgezaagde deuntje. Alleen eregouverneur Fons Verplaetse durfde daar weleens van af te wijken. Kon Fons het goed stellen met de eerste minister, dan was er al een lange weg afgelegd. Kon Fons het minder goed stellen met de eerste minister, dan bleef er een lange weg af te leggen. En kon Fons het helemaal niet stellen met de eerste minister, dan vloog hij buiten, de eerste beleidsdaad van het Joenk onder Verhofstadt I.

We moeten het alweer durven te zeggen zoals het is: dat jaarrapport van de Nationale Bank bevat veel nuttige statistieken, maar met de aanbevelingen kun je niets. Die zijn van het niveau van de adviezen van de Academische Pensioenraad: triviaal en volstrekt nutteloos. Vandaar dat Kaaiman de nieuwe formateur twee wél bruikbare tips zal geven, vrijblijvend uiteraard.

Eén. Houd het bruto binnenlands product nationaal, maar regionaliseer de openbare schuld. Vlaanderen zal dan een schuldgraad hebben van afgerond 60 procent van het bbp, Wallonië van 40 procent. Dat is allebei binnen de norm van het Europese Stabiliteitspact, zodat het tekort op de begroting conform dat-zelfde pact weer mag oplopen tot 3 procent, zijnde 12 miljard, precies wat er tekort is voor volgend jaar.

Twee. Voer een taks in op tweets, Facebook-posts, Snapchats, e-mails en Instagram-rommel. Eén euro per bericht, zoals bij een postzegel. One tweet, one euro. Verbied ook het anoniem verzenden van elektronische boodschappen en hef monsterboetes op elke inbreuk, bij gebruiker én provider.

Die maatregel zal aanvankelijk een fortuin aan nieuwe fiscale inkomsten opleveren. Daarna zullen de mensen wel twee keer nadenken vooraleer ze weer onzin of vuilspuierij over het net jagen. Een haatmail naar een miljoen ontvangers? Dat kan alleen Marc Coucke zich nog veroorloven.

De Twitter-taks is dus net als de accijns op tabak een uitdovende belasting met een dubbel voordeel: of hij brengt veel op, of het leven wordt voor iedereen aangenamer.

Lees verder