Upaaltje

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Een paaltje! Op een braakliggend terrein onder een hoge lange brug in Machelen. We zijn speciaal teruggereden en uitgestapt om zeker te zijn, maar er staat wel degelijk een paaltje. En dat stond er een week geleden niet.

Noplace Bart moet stiekem begonnen zijn met de bouw van zijn beleveniscentrum. Waarschijnlijk in de euforie na de bekerwinst van Club Brugge. En in afwachting dat Peter D’Hondt hem een dezer dagen zes maanden stadionverbod aan zijn been lapt, één maand meer dan de voetbalcel van Binnenlandse Zaken hem had opgelegd nadat hij vorig seizoen een vrouwelijke steward van Lokeren probeerde te wurgen omdat ze haar werk correct deed.

De dader vocht dat verbod nog bij de politierechtbank aan ook, en voor misdrijven gepleegd op het grondgebied Lokeren is dat die van Dendermonde. Hij had de pech van zijn leven toen bleek dat de gevreesde politierechter Peter D’Hondt de zaak zou behandelen, zoals op deze plaats overigens voorspeld. Kon niet, beweerden specialisten, Peter D’Hondt deed geen burgerlijke geschillen, maar eens te meer bleek dat niet alles wat hier staat onzin is. Veel wel, niet alles. De kunst is de twee te scheiden.

Peter D’Hondt is het aan zijn reputatie van rechtvaardige rechter verplicht dat stadionverbod op zijn minst te bekrachtigen. En om het eventuele gebruik door kwaadwilligen van de term ‘klassenjustitie’ bij voorbaat de kop in te drukken doet hij er goed aan die hooligan nog een paar maanden langer uit onze stadions te bannen. Dan hoeft hij niet meer op het veld in tranen uit te barsten als Club ook kampioen zou worden. Hij kan dat nog wel na de finale van de Europa League, want die wordt in Warschau gespeeld en er bestaat geen bilateraal akkoord tussen Polen en België over het overnemen van stadionverboden. De voorwaarden voor een beleveniscentrum zijn in Polen ook minder streng dan bij ons. En er bestaat geen Poolse Raad van State. Nog afgeschaft door onze vriend Wladislaw Gomulka.

Er staat dus een paaltje in Machelen. En elk beleveniscentrum ter wereld is ooit begonnen met één paaltje. Noplace Bart moet gedacht hebben dat het in Vlaanderen op zijn minst even lang duurt om een paaltje weg te krijgen als om het te plaatsen. Dat is ooit anders geweest, toen de socialisten aan de macht waren. Mensen kregen een hartinfarct toen bulldozers van de Vlaamse Gemeenschap in een kwartier tijd het huis platgooiden waarvoor zij dertig jaar lang hadden gewroet en gezwoegd.

Steve Stevaert en Eddy Baldewijns gaven daar de opdracht toe, twee SP’ers van het gezellige en warme socialisme. Stel u voor dat de regering-De Wever iemand zou dwingen zijn eigen huis af te breken. Een Berber, om het helemaal scherp te stellen. Hart tegen hard stak de Witte Mars naar de kroon. Eric Van Rompuy zou zijn blog met tweets moeten aanvullen om het allemaal gebriest te krijgen. Kris Peeters zou de gedupeerde eigenaar op een gratis beuling gaan trakteren en een luisterend oor bieden, toch net zo lang tot de fotografen en camerateams zijn promotiebeeldjes hadden geschoten. Maar de socialisten deden het, op aanstoken van Johan Vande Lanotte en John Crombez. Baby Back was tegen.

Dat rode beleid is gelukkig verleden tijd. Dus, beste Noplace Bart: doe verder, bouw het gewoon. Zoals het spreekwoord zegt: veel kleine paaltjes maken één groot beleveniscentrum.

Lees verder