Van de zweep

De Grand National. ©REUTERS

Kwart over zes vanavond is het weer zo ver: de Grand National in Aintree. Zeg alle afspraken die u in uw verstrooidheid had gemaakt af, en ren zo snel als recordwinnaar Red Rum naar uw wedkantoor.

Sta ons toe nogmaals te wijzen op de gouden gokregel: ook Lady Godiva zette alles wat ze had op één paard. En ze had nogal wat. De ACW-top deed hetzelfde met het geld van 800.000 coöperanten, maar dat voorbeeld strekt minder tot navolging. Met haar gesmaakte actie in de straten van Coventry protesteerde Lady Godiva tegen de te hoge belastingdruk, nota bene opgelegd door haar eigen man die, nomen est weer een keer omen, graaf Leofric heette. Men mag er niet aan denken dat mevrouw Van Overtveldt op hetzelfde idee zou komen.

Het hoeft geen betoog dat de National een van de zwaarste races ter wereld is: 7 kilometer over dertig huiveringwekkende hindernissen, een gevaar voor lijf en leden van zowel paarden als jockeys. Comedian Clive James spotte ooit: ‘Op het einde liepen er meer BBC-commentatoren dan paarden mee.’ En de vrouw van drievoudig winnaar Brian Fletcher deed er in de krant haar beklag over: ‘Als je een prettige avond wil beleven, ga dan eens dansen met een jockey. Niet alleen moet je je constant bukken, maar het is ook de hele tijd van ai mijn schouder, oei mijn knie, pas op voor mijn arm, auw mijne voet. En in bed is het nog erger.’

Dat laatste werd genuanceerd door John Francome, zelf een verdienstelijke monte voor hij net als Dick Francis bestsellers ging schrijven: ‘Geen enkele jockey wil vrijen de avond voor de Grand National, en geen enkele jockey kan vrijen de avond erna.’

Ook dat van dat bukken was niet altijd waar. Het beste voorbeeld is Paddy Smithwick, een van de Amerikaanse legenden. Was 1 meter 84 en woog 87 kilo. Paddy zat meer in een stoombad om af te vallen dan in een zadel om op te vallen. Niettemin vijf keer Jockey van het Jaar en vierhonderd zeges, tot hij op zijn 46ste stierf aan kanker. Er wordt nog elk jaar een Memorial naar hem genoemd op Saratoga, de befaamde renbaan in New York, ook bekend van de Carly Simon-hit ‘You’re So Vain’.

Smithwick is een naam als een klok in de rensport: uit hun stal en opleidingscentrum in Maryland zijn vele toppaarden, topjockeys en toptrainers voortgekomen. In Ierland houdt een andere tak van de clan trouwens een geweldige brouwerij open.

Maar dat alles wilt u niet weten, wie wint er? Vanwege een zekere verwantschap waren wij van plan u de Ierse hengst A Genie In a Bottle aan te raden. Maar er is een klein probleem: hij lag vorige zondag dood in zijn box. Normaal gebeurt dat pas na de koers. Er is nog wel zijn stalgenoot Road to Riches, maar die heeft zijn naam nog nooit waargemaakt.

Misschien is het tijd voor een statement: voor het eerst in dertig jaar staan weer drie vrouwelijke jockeys aan de start. Een van hen is Katie Walsh, in 2012 al derde met Seabass, geen vrouw deed ooit beter. Ze zit nu wel op een Franse merrie, een schimmel bovendien, wat aanleiding geeft tot vulgaire praatjes, en de laatste merrie die de National won, was Nickel Coin, in 1951! Het is dus enkel voor wie houdt van wat risico: Katie Walsh met Baie des Iles, 16 tegen 1. Maar niet meer dan een duizendje.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content