Vrolijk kerstfeest

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Je zult maar eens op een mistige nacht door de straten van de stad dwalen als uit de andere richting plots Jan Balliauw komt aangestapt. Dan denk je dat je laatste uur heeft geslagen. Op zo’n moment zou Magere Hein met zijn zeis een vertrouwenwekkende gestalte zijn. In vergelijking met Jan lijdt Magere Hein aan obesitas. Een fotograaf die alle pseudovedetten van de VRT moest fotograferen, stelde ooit aan Balliauw de roekeloze vraag: ‘Kunt u eens lachen?’

Nee, dat kon Jan niet. En had hij het gekund, hij had het nog niet gedaan. ‘Valt er iets te lachen misschien?’, beet hij de arme fotograaf toe. ‘Uw salaris?’, probeerde die het ijs nog te ontdooi-en, maar bij die suggestie werd de trek om Jans mond nog verbetener dan hij al was.

Niet iedereen weet dat, maar Jan is zijn carrière begonnen als belastingcontroleur. Met zijn mimiek was dat een logische en onvermijdbare keuze, al had iets in de lijkenverwerking ook gekund. In zijn vrije tijd was hij klusjesman bij Radio Centraal in Antwerpen, samen met Stefan Blommaert, nog zo’n vrolijke frans.

Niet toevallig zijn Stefan en Jan alletwee het land uit gevlucht, naar oorden waar niemand een reden tot lachen had en waar de temperaturen veelal aan de lage kant waren. Zelfs de somberste Rus danste van vreugd en plezier toen hij Balliauw had bekeken, en de meest ontevreden Chinees zag de toekomst blijer tegemoet na een stand-up van Blommaert.

Onze nationale gelukbarometer nam een forse duik toen ze op een kwalijke morgen allebei beslisten terug te komen. Blommaert samen met zijn zoon na een autorit van zeventienduizend kilometer over de Mongoolse Hoogvlakte, de Oeral, daar verkeerd gereden, via de Kaspische Zee door de Kaukasus, de Karpaten, enkele Dolomieten, een Alp of drie, Elzas-Lotharingen en Luxemburg. Elke avond verslag in ‘Het journaal’, dat was nog het ergste.

Balliauw als reporter in de straat bij het bezoek van Donald Trump aan Brussel, dat was topcasting. Indien The Donald nog had gedacht dat hij toch een klein beetje welkom zou zijn in dat hellhole, dan had hij die hoop definitief moeten laten varen zodra hij Jan aan de kant van de weg had zien staan. Gelukkig zag hij dat niet want Jan stond als enige verslaggever aan de verkeerde zijde van het Paleizenplein, zoals eerder Michaël Van Droogenbroeck in de verkeerde berm van de Brusselse ring had postgevat.

Jan Balliauw noch Stefan Blommaert behoort ondanks de vele jaren op de journalistieke teller tot het selecte kransje dat op de website van hun eigen redactie als ‘expert’ wordt aangeprezen. Dit in de standaard genderverhouding van vier mannen en één vrouw. Dat Jan en Stefan daar ontbreken, is een schande die enkel kan worden verklaard door de vriendjespolitiek die sinds mensenheugenis op de openbare nieuwsdienst heerst. Aan hun expertgehalte kan het niet liggen, misschien is hun narcissusgehalte niet hoog genoeg. Zeker niet als je het afweegt tegen dat van het kwartet Vranckx, Soenens, De Vadder en Van Droogenbroeck.

Indien u voor de sfeer op uw kerstdiner nog op zoek bent naar een koppel olijke moppentappers om er de sfeer in te jagen, dan heeft Kaaiman u alweer een gouden tip gegeven. Geen dank, en laat het vooral smaken.

Lees verder