Waterke a.u.b.

Ab InBev-CEO Carlos Brito (rechts) op de viering voor 50 jaar De Tijd. ©Dieter Telemans

Was me dat een feest, vijftig jaar De Tijd. De fine fleur van het land was er bij om mee te vieren. Hoogtepunt was de toespraak van Kaaiman, vooral toen hij bij het verlaten van het kennelijk gesaboteerde podium ei zo na zijn nek brak. Bijna een sterk staaltje van immanente gerechtigheid, waarvan velen in de zaal graag getuige waren geweest. Eregast Carlos Brito moet de dag voordien voor één keer onze voorpagina niet hebben gelezen, anders was hij niet gekomen. ‘AB InBev verliest 18 miljard euro beurswaarde.’ Ja wat, welkom Carlos. Gelukkig hadden ze ‘door schuld CEO’ er nog net op tijd afgehaald.

Binnenkort schijnt er ook een drink te zijn voor honderd jaar De Standaard. Daar zouden wij niet graag moeten speechen, wat valt er bij hen te vieren? Het verschil tussen een vijftigjarige en een honderdjarige is dat de vijftigjarige een verleden, een heden en een toekomst heeft. De honderdjarige heeft alleen een verleden. En iedereen hoopt dat hij daar zo rap mogelijk over zwijgt. Het is meestal ook in zijn eigen belang, vooral als de Tweede Wereldoorlog en de verhouding met den Duits er deel van uitmaken. Mocht Frans Van Cauwelaert, de stichter van De Standaard, zien wat van zijn blad is geworden, hij haalde het via een kort geding uit de rekken. Wij hebben zijn achterneef al vaak genoeg moeten tegenhouden of die deed hetzelfde. Een krant die niet schrijft wat u moet weten maar wat u moet denken, en het nieuws manipuleert met een bedrevenheid die ze van haar voormalige Duitse vrienden moet hebben overgehouden.

Onlangs interviewden ze in hun eigen weekblad Gaston Durnez, een van de journalistieke giganten die De Standaard groot hebben gemaakt. En hoewel hij zijn best deed om beleefd te blijven, gloorde tussen alle regels door zijn ergernis over wat ze met zijn erfenis hebben aangevangen. Het dodelijke woord ‘collegeblad’ viel zelfs. Van Gaston gaan we eens iets pikken. Het moet uit de jaren vijftig dateren, stel u voor, toen er nog ‘AVV-VVK’ op de voorpagina stond. Iedereen kent het gedicht ‘Moederken’ van Guido Gezelle. Of zou het moeten kennen. Of zal het zeker opnieuw kennen zodra de N-VA de minister van Onderwijs levert. Durnez heeft daar ooit een parodie op gemaakt, opgedragen aan zijn roemruchte collega Louis De Lentdecker.

’t En is van u hiernederwaard,

Getypt of handgeschreven,

Van u, myn kleen reportekyn,

Geen letter haast gebleven.

Geen fait divers, geen feestverslag,

Geen reportage hoe kleene.

Tenzy die liefdesbrief die gy

My zenden liet, alleene.

En ook die en hebt gy niet,

O neen, niet zelf geschreven.

Lyk alles hebt g’hem uutgeknipt

En op ’t papier doen kleeven.

Is dat schitterend of is dat niet schitterend? Dat kan er op de huidige redactie van De Standaard geeneneene.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content