Wee Wee Wee

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

In een voorganger van de Kaaimanquotes hebben wij ooit een schitterende oneliner van Michel Verschueren opgenomen: ‘Ik was bij de geboorte van mijn zoon aanwezig in de verloskamer. Mijn vrouw had natuurlijk veel pijn en lag te kermen, maar ik zei: ‘Moederke, roep niet zo. Ik sta hier ook en ik voel niks.’

Dat wekte heel wat verontwaardiging. Met zijn ‘Stakers zijn luieriken’ had hij de grenzen al afgetast, maar dit ging nog verder. De eerlijkheid gebiedt ons nu, berouw komt soms lang na de zonde, te verklappen dat wij die uitspraak, net als de meeste Kaaimanquotes, een beetje hadden bijgekleurd. In werkelijkheid had Mister Michel gezegd: ‘Mijn vrouw lag te kermen van de pijn, maar ik kon haar niet helpen. Ik stond daar ook, maar ik voelde natuurlijk niets.’

Eenieder zal toegeven dat de aangepaste versie net iets sterker was. Mister Michel is er vaak genoeg op aangesproken en heeft zijn woorden, enfin onze woorden, nooit ontkend. Dus ofwel vond hij onze variant ook beter, ofwel was hij er toch niet zo zeker van dat hij het inderdaad niet zo had geformuleerd. Een paar maanden later hoorden wij die quote plots tot onze grote verrassing opduiken als vraag in een televisiequiz. Welke hond had zoiets durven uit te kramen, vroeg de geschokte quizmaster. Dat wist de kandidaat niet, tweehonderd punten kwijt, en uiteindelijk vierduizend euro.

Benieuwd hoe Mister Michel denkt over Kate Middleton, die al haar seksegenoten een lelijke neus heeft gezet door terwijl de baby er nog half aan hing het ziekenhuis al met stevige tred buiten te stappen, de hertog van Cambridge aan haar arm voortsleurend. Het cliché wil dat zo een prinses een suikeren poppetje is dat bij het minste schrammetje of geringste pijntje in huilen uitbarst. In tegenstelling tot forse arbeidersvrouwen die gehard door tegen- en andere slagen heel wat minder kapsones vertonen en tegen een stootje kunnen, meestal door hun eigen zatte mannen uitgedeeld. Dat is dan afgelopen weekend rechtgezet: baren, afschudden, droogwrijven, en naar huis. Kom hierna nog maar eens klagen over naweeën en postnatale depressies.

Er was één groot nadeel aan de stunt van Kate: de dag nadien puilden alle kranten uit over nut en onnut van in het moederhuis te blijven liggen, en dus ook alle VRT-programma’s op radio en tv, waar ze hoe dan ook de hele dag de kranten voorlezen. Of toch De Standaard en De Morgen. Wat er niet allemaal zijn mening is komen geven: gynaecologen, vroedvrouwen, psychologen, Leen Dubois van Kind en Gezin, een afgeborstelde van Zorgnet Vlaanderen, kabinetsmedewerkers van Jo en Maggie, verzekeringsconsulenten, mutualiteitbazen al dan niet vergezeld van een accordeon, ziekenhuisdirecteurs, tutti, en quanti… tot en met een begrotingsspecialist, want als we de moedertjes voortaan vier uur in plaats van vier dagen na de bevalling naar huis sturen, zal het Riziv op het eind van het jaar een overschot hebben. En zal het zich niet langer moeten redden met roekeloze en verborgen gehouden leningen om zijn budget rond te krijgen.

Een pleitbezorger van de materniteiten beweerde dan weer dat jonge moeders in het ziekenhuis niet alleen betere verzorging krijgen, maar ook gezonder eten! Die heeft er duidelijk zelf nooit gelegen. Neenee, Mister Michel had eens te meer gelijk: iets minder lawaai in het vervolg, dames.

Lees verder