Wissel

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Nee, het is weer geen goede week voor Ivan De Vadder, een jongen die alleen floreert bij de gratie van Walter Zinzen en Rik Van Cauwelaert, van het gelijknamige programma dat op alle uren van de dag en de nacht zoveel succes had dat ze het bij de openbare omroep niet langer programmeren. Wie eens een imposante bende dommekrachten bij elkaar wil zien, neemt een taxi naar de Reyerslaan 52 en vraagt naar de televisie-nieuwsdienst. Gemakkelijk te herkennen aan de hoge spiegel voor elk bureau.

Wat is er deze week dan zo erg voor De Vadder? Dat zullen wij u vertellen: ‘Wissel van de macht, deel 2’. Deel 1 was al een ramp voor Ivan, omdat radiojournalist Marc Van de Looverbosch er alle tv-tuiten een lesje gaf in het maken van politieke documentaires. Een genre waaraan De Vadder zich kort voordien ook had gewaagd, maar met een deerniswekkend resultaat. Hoe die reeks heette, is iedereen vergeten. Men zag alleen Ivan zelf in beeld, heel sporadisch een politicus.

Als er op ‘Wissel van de macht, deel 1’ al kritiek geleverd moest worden, ambtshalve, was het dat alle partijen gefileerd werden, behalve de sp.a. Daar zal geen tijd of budget voor geweest zijn, al had men er bij een ander dan Van de Looverbosch zeker politieke machinaties achter gezocht, en gevonden. Dat manco is ruim gecompenseerd in de eerste aflevering van reeks 2, over de erfenis van Steve Stevaert en de liquidatie van Frank Vandenbroucke. Zelfs in ‘Dallas’ hoorde je niet zo veel kwaadsprekers bij elkaar.

Hoogst merkwaardig was de weigering van de drie nog levende Teletubbies om aan het programma mee te werken, waardoor ze zich andermaal profileren als laffe honden. Bij hun afwezigheid werden ze dan maar alle drie onder de grond geheid door hun ‘kameraden’. Johan Vande Lanotte als de man die de partij voor en achter de schermen naar de ondergang heeft geleid. Patrick Janssens als een regelrechte fielt die alleen op eigen macht en geld uit was. En Frank Vandenbroucke, het professorke, als de grootste zielenpoot van allemaal. Niemand hield of houdt van Frank Vandenbroucke, of het zou Bea Cantillon moeten zijn.

Zelden zijn in onze politiek gruwelijker beelden vertoond dan die waarop Frank Vandenbroucke, met zijn verwaande grijns en zijn dikke rapporten onder de arm, het Errera-hotel binnen beende en daar in zijn eentje een vol uur vergeefs zat te wachten op de andere onderhandelaars. Die waren bijeen op het kabinet van Kris Peeters, maar Caroline Gennez had hem dat met opzet niet gemeld. Zodat Vandenbroucke met zijn al minder verwaande grijns maar met zijn nog dikkere rapporten onder de arm spitsroeden moest lopen langs een horde journalisten en camerateams die ook op het verkeerde adres stonden. Twee kilometer verderop boorde Gennez hem op hetzelfde moment een ministerpost door zijn afwezige neus. Ze bewees die avond met verve dat Pa Back als gewoonlijk gelijk had toen hij haar in ‘Het journaal’ voor een lompe koe versleet.

Van de Looverbosch gaat nu met pensioen. Als gewezen pater Karmeliet zal hij het merendeel van zijn tijd besteden aan het zingen van psalmen in een kerkkoor. Ivan De Vadder brandt het best een paar kaarsen dat hij dat blijft doen.

Lees verder