Wouw, Ter Beke

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Voorpagina van De Tijd, doorgaans niet de meest geruststellende bode: ‘Ter Beke in opspraak na dodelijke bacterie’. Er is in Nederland een listeriabacterie aangetroffen, mogelijk meer dan een, in charcuterie van Ter Beke: drie doden en een miskraam, roep dan maar de portier om af te sluiten. De Nederlandse overheid legde onmiddellijk het Nederlandse filiaal stil, het aandeel van Ter Beke werd geschorst op de beurs, en toen het weer noteerde, stuikte het 20 procent naar beneden.

Ter Beke nam twee jaar geleden vier buitenlandse bedrijven over. Daar heb je het weer, altijd een faire-part van naderende miserie. Een van de vier was het Nederlandse Offerman, en daar hebben ze hun naam wat te letterlijk genomen. Bij ons riepen de Aldi-supermarkten hun rosbief terug, maar omdat niemand van u bij Aldi winkelt, mogen we veronderstellen, hebt u daar weinig last van. Albert Heijn ontdeed zijn rekken van kalkoenham (125 gram), kipboterhamworst (125 gram), kipfilet provence (125 gram), kipfilet natuur (125 gram), rundercervelaat (125 gram), runderrookvlees (125 gram), en rundersalami (125 gram) van het merk Wahid. Dit uit voorzorg.

Kaaiman duikt bij soortgelijk nieuws steevast in de erelijsten. Heeft Ter Beke ooit de Vlerick Award gewonnen? Of de Manager van het Jaar van Trends geleverd? Ja, hoor, daar moeten we niet lang naar zoeken: Luc De Bruyckere in 1986, de tweede Manager van het Jaar uit de geschiedenis. De eerste was John Cordier, met wie het ook niet best is afgelopen. De derde, Fernand Huts, heeft zijn tegenslag beperkt tot het sponsoren van ‘Het Jaar van de Kaaiman’, ideale bliksemafleider voor nog ergere malheuren.

Nu zult u zeggen: ‘1986, dat is lang geleden.’ En dat is natuurlijk juist: 33 jaar om precies te zijn, een godenleven. Maar al heeft Boontje soms wat vertraging onderweg, om zijn loontje komt hij altijd. CEO Francis Kint in De Tijd: ‘Woensdagavond heeft de Nederlandse Voedselautoriteit ons ingelicht. Ik ben meteen naar Nederland vertrokken en ik ben niet naar de Vlerick Awards gegaan.’ Dat zouden wij in zijn plaats ook niet gedaan hebben, want de Vlerick Award is na de Manager van het Jaar de zwartst mogelijke hand boven het hoofd van een ondernemer. En je kunt het lot wel één keer tarten, geen twee keer.

Ter Beke is nooit onderscheiden als Onderneming van het Jaar, de trofee van De Tijd. Het kan geen toeval zijn dat wie op die erelijst prijkt van rampspoed gespaard blijft. Nochtans was het op het randje voor La Lorraine, toen een dode kikker werd aangetroffen in een Panos-broodje, maar uiteindelijk heeft het bedrijf daar geen cent aan verloren. Doet zoiets zich voor bij een Manager van het Jaar of een Vlerick-laureaat: poorten toe.

De spontane paniek bij het horrorwoord ‘listeriabacterie’ is dezer dagen vooral toe te schrijven aan Hein Deprez, eigenaar van Greenyard en... ex-winnaar van de Vlerick Award. Zijn CEO Marleen Vaesen won hem ook, en werd prompt buitengezet. Ze verkoopt nu lelijke lingerie op de markt. Bij Deprez was het een Hongaarse vestiging die één besmet erwtje had verkocht, en drie jaar later bungelt zijn bedrijf nog boven de afgrond. Straks staat hij met een groente- en fruitstalletje naast zijn ontslagen CEO.

Lees verder