nieuwsanalyse

Club Brugge, de levensverzekering van Bart Verhaeghe

©Photo News

Met Club Brugges tweede kampioenstitel in drie jaar haalt de vaak verguisde Bart Verhaeghe zijn gram. Een nieuw stadion is het laatste puzzelstuk in een project dat zijn aanvankelijke inleg moet vertienvoudigen. De voetbalploeg is zijn beste investering sinds de verkoop van Eurinpro.

In 2012 kreeg Bart Verhaeghe de club in handen voor de bradeerprijs van 15 miljoen euro. Zes jaar later runt hij een strak geleide kmo met 50 miljoen euro omzet - exclusief transferinkomsten - die het verst staat van alle Belgische clubs.

‘Had Marc Coucke niet Anderlecht maar Club Brugge willen kopen, dan had het hem meer dan de 55 miljoen euro gekost die hij nu voor 75 procent van paars-wit op tafel legde’, zegt een insider van het Belgisch voetbal. Coucke bij Club, het had zomaar gekund. Voor Verhaeghe in 2012 blauw-zwart overnam, geruggensteund door wijlen premier Jean-Luc Dehaene, was er een voorkooprecht voor het honderdtal leden van de vzw. Een van die leden was Coucke. Hij stemde in met de overname door Verhaeghe.

Bart zag als eerste de commerciële onderbenutting en het groeipotentieel van Club. Hij was een pionier als voetbalondernemer. En nu krijgt hij gelijk.
een kleine aandeelhouder

In het Belgische topvoetbal wemelt het tegenwoordig van de ondernemers. Maar in 2012 was geen sprake van een biedingsstrijd om Club. Dehaene liep zich het vuur uit de sloffen omdat Verhaeghe de enige echt serieuze kandidaat-overnemer was. De ondernemer die fortuin vergaarde met de beursgang van het vastgoedfonds Siref en de verkoop van de magazijnenbouwer Eurinpro, erfde een club in lamentabele staat. ‘Mijn vrouw verklaarde me gek toen ik besliste mee te investeren’, zegt een kleine aandeelhouder. ‘Maar Bart wist me te overtuigen. Hij zag als eerste de commerciële onderbenutting en het groeipotentieel van Club. Hij was een pionier als voetbalondernemer. En hij had gelijk. Het duurde alleen langer dan gedacht, wat hem zwaar heeft gefrustreerd.’

Sausje van rancune

Voor de komst van Verhaeghe had Club een simpel zakenmodel. Sterke man Antoine Vanhove boekte succes met zijn koopmansgeest. Gekochte spelers werden doorverkocht met dikke winst die de exploitatietekorten moest dichtrijden. Er was amper sprake van een actief commercieel beleid. Het afscheid van het ancien régime stortte de club in sportieve én financiële chaos.

©BELGA

Verhaeghe maakte een nieuwe nv tot de spil van de club. Daarop begon een oefening die vergelijkbaar is met die waar Coucke nu voor staat bij Anderlecht. Verhaeghe saneerde, verving vrijwilligers door professionals op de cruciale afdelingen en joeg de borstel door de commerciële cel om de inkomsten op te krikken.

Ter vergelijking: Anderlecht heeft 242 mensen in dienst, met 44 miljoen euro omzet uit recurrente inkomsten. Club draait 50 miljoen euro met een vaste staf van 100 mensen. Dat is opmerkelijk, ook omdat het economische potentieel van het Brugse hinterland vele malen lager ligt dan dat van de metropool Brussel. Verhaeghe gaf het merk Club à la Coca-Cola voor het eerst een commerciële identiteit, met de slogans ‘No Sweat No Glory’ en later ‘Bluvn Goan’.

Emotiekikker

stabiel management
stabiel management

Bart Verhaeghe vormt samen met CEO Vincent Mannaert en Jan Boone een sterk triumviraat bij Club Brugge. Ze vertegenwoordigen de overgrote meerderheid van de aandelen en zitten alle drie in de raad van bestuur. Daarin zit ook Peter Vanhecke van het investeringsfonds Castel Capital als vertegenwoordiger van de groep minderheidsaandeelhouders. Dat zijn enkele ondernemers uit Tielt, de projectontwikkelaar Dirk Van Tornhaut en de ondernemer Frank Bamelis, wiens zakelijke imperium rond de rusthuisgroep Senior Assist in zware financiële problemen zit. Voor de vzw Club Brugge zetelt sinds kort Bart Coeman van de winkelketen Fun in de raad van bestuur. Hij vervangt Sam Sabbe, ex-Omega Pharma en ex-adviseur bij de familiale holding van Jors Ide.

De voorzitter genoot zondag. Voor de emotiekikker Verhaeghe smaakt het succes extra lekker omdat het met een sausje rancune komt. ‘Ze hebben me in het begin uitgelachen. Ik had vijf jaar tijd gevraagd. Dan mochten ze me afrekenen. En kijk, we zijn onbetwist de beste club van het land’, zei hij voor de tv-camera’s. Zijn vernieuwingsdrift - onder meer in trainings- en voedingsprogramma’s voor de spelers - oogstte vooral hoongelach in de traditioneel conservatieve voetbalwereld. Club kwam in de beginjaren over als een duiventil van spelers, coaches en personeel. Dat stopte met de komst van coach Michel Preud’homme, die van Club voor het eerst in jaren weer een sportieve machine maakte. In 2016 was de eerste landstitel in elf jaar een feit.

De stabiele factor in het management is Vincent Mannaert. Die betaalde in het begin leergeld, maar is uitgegroeid tot de operationele baas bij Club. Mannaert kent als gewezen voetbalmakelaar bij het bureau SEM het aparte klappen van de zweep op de transfermarkt en leerde van Verhaeghe ook een voetbalbusiness te runnen.

Voetbalbond

©Photo News

Volgens insiders staat Mannaert zo stevig dat Verhaeghe de dagelijkse leiding steeds meer aan hem overlaat. Dat is opmerkelijk voor een Duracell-konijn en controlefreak. Verhaeghe is intussen ook uitgegroeid tot de sterke man bij de voetbalbond. Zijn keiharde stijl krijgt respect, maar oogst weinig liefde in het wereldje. Grote liefde is het intussen wel met de fans, die de buitenstaander uit Vlaams-Brabant aarzelend in de armen sloten. Verhaeghe heeft draagvlak. Dat besef geeft hem macht die hij zonder pardon durft in te zetten in de bondscenakels.

Onder Verhaeghe staat Club er weer. Er is echter één onzekere factor die de gouden toekomst van Club en de investering van Verhaeghe hypothekeert. Met jaren vertraging start Club deze maand de werken van het nieuwe administratieve en oefencentrum in Westkapelle bij Knokke. Kostprijs: 12,5 miljoen euro.

Stadion

Maar de echte parel op de kroon moet een nieuw stadion met 40.000 zitjes worden. In het door betonrot aangevreten Jan Breydel zit Club vandaag aan zijn commerciële limiet. Verhaeghe ziet nog marge in het vermarkten van de data van zijn grote fanbasis. Hij wil de club uitbouwen tot een 24 uursmediamerk dat ook buiten matchdagen digitaal en commercieel actief is. Maar de echte hefboom is een nieuw stadion. Dat geplande commerciële fabriekje moet meer geld halen uit vip-arrangementen en niet-sportieve events. Het voorbeeld van AA Gent leert dat een stadion gemakkelijk 30 tot 50 procent extra omzet levert.

Geld voor een stadion is geen probleem. Bij Club is er een aandeelhouderspact om 35 miljoen euro te investeren. Na een processie van Echternach was eindelijk een doorbraak in zicht, maar een nieuwe procedure bij de raad van state lijkt opnieuw tot jaren vertraging te leiden. De ironie wil dat zowel Joris Ide als Paul Gheysens, eigenaars van gronden op de locatie waar het stadion moet komen, zich juridisch verzetten.

Krijgt Verhaeghe het stadion van de grond, dan wordt Club zijn beste investering sinds hij in 2012 samen met enkele partners Eurinpro voor 400 miljoen euro verkocht. Dan is zijn originele inleg van 15 miljoen minstens het tienvoudige waard. Meteen is ook zijn investering in Uplace - het winkelcomplex dat net als het geplande stadion vastzit in een procedureslag - van nu al 85 miljoen euro terugverdiend.

©Mediafin

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content