Discreet miljardenrijk van plastiek

©Jonas Roosens

Weinig Belgische bedrijven zijn tegelijk zo groot en zo onbekend als Ravago. In het landelijke Arendonk op zoek naar de wortels en de invloed van het plasticimperium van de familie Van Gorp-Roussis.

Perfect gazon, statige oprijlaan, hoge poort, camerabewaking. Weinig mensen weten dat achter de oleanderhaag in de Poederstraat in Arendonk het zenuwcentrum huist van het grootste niet-beursgenoteerde bedrijf van België: Ravago Plastics. Diep verscholen in het groen, op een domein van 4 hectare, staan de twee villa’s van het ondernemerspaar Theo Roussis en Gunhilde Van Gorp, de CEO en de bestuursvoorzitster van het miljardenbedrijf. De ene villa is hun privéwoonst, de andere het guesthouse. Daar ontvangt Roussis hoge gasten, klanten en leveranciers uit onder meer de petrochemische industrie.

Ravago

 Opgericht in 1961 doorRaf Van Gorp in Arendonk.

In 1990 komt Theo Roussis (62) aan het roer, een Griekse ondernemer die in Spanje Rafs dochter Gunhilde had leren kennen.

Gunhilde wordt voorzitter wanneer haar vader in 1993 overlijdt.

Het echtpaar Roussis-Van Gorp bezit ook bijna 1 procent in KBC Groep (waarde: 270 miljoen euro).

Omzet Ravago (2015): 6,9 miljard euro.

Bedrijfswinst: 322 miljoen euro.

Toegevoegde waarde: 1,62 miljard euro (24% van de omzet).

Aantal werknemers: 5.500.

 

Van hieruit wordt een wereldbedrijf gerund dat vorig jaar de kaap van 7 miljard euro omzet rondde. De activiteit: recyclage, compounding (kleuring en menging) en verhandeling van kunststoffen. De multinational groeit met 300 miljoen euro per jaar - de jaaromzet van het beursgenoteerde Kinepolis. Enkel AB InBev, Solvay en Colruyt zijn - in omzet - groter.

Waarom het grote publiek de mastodont in het onooglijke dorpje aan de Nederlandse grens niet kent, leert volgend voorval aan de Poederstraat. Nauwelijks enkele minuten staan we te drentelen aan de oprijlaan en overschouwen we het immense industrieterrein van Ravago aan de overkant van de weg, of er stopt een auto. Een zenuwachtige man komt wijdbeens op ons toegestapt. Dat we ons beter zo snel mogelijk uit de voeten maken, zegt hij. ‘Of ik bel de politie.’ We stellen de man gerust en druipen af.

Geen pottenkijkers, discretie. Dat is al sinds het ontstaan van Ravago in 1961 het bedrijfsdevies. Interviewaanvragen worden steevast geweigerd. Op de vraag of medewerking aan een reportage wel kon, antwoordde de financieel directeur dat ‘de familie die coverage wil vermijden’. En voor de jaarrekening van het bedrijf moeten we in een Luxemburgse databank zijn.

Zowat half Arendonk lijkt voor Ravago te werken - 500 gezinnen hangen ervan af - maar de conversatie op straat stokt meestal snel. Een advocaat in het dorp wil wel iets zeggen, zij het anoniem. ‘Arendonk is Ravago en Ravago is Arendonk. Sportclubs, culturele verenigingen, de jeugdbeweging, allemaal worden ze financieel of logistiek gesteund door het bedrijf’, vertelt hij. En iedereen weet dat de familie Roussis-Van Gorp op absolute discretie staat. Wie haar steun niet wil verliezen, houdt zich dus beter aan de ongeschreven dorpsregels.’

De Hokken

We zakken af naar de Hokken, een straat in het dorpscentrum. Naar het witte huisje waar stichter Raf Van Gorp - de naamgeving met zijn beginletters was even no-nonsense als het hele bedrijf - de eerste stenen van zijn wereldimperium legde. Van Gorp werkte begin jaren 50 als klerk in de Poudreries Réunies de Belgique, een dynamietfabriek van de toenmalige Generale Maatschappij - aan de Poederstraat, jawel. In 1961 kwam hij op het idee om thuis oud papier en karton, nylon zetelstoffen en emmers te recycleren en te verkopen. De bediende werd ondernemer.

Met de inbreng van zijn Volkswagen, een bureautje, een typemachine en 5.000 Belgische frank startkapitaal richtte hij de bvba Ravago Plastics op. Met een visionair buikgevoel dat plastic afval ook waarde kon hebben, was Van Gorp zijn tijd ver vooruit. Hij begon met het inzamelen en recycleren van ‘waardeloos’ plastic tot granulaten die hij opnieuw in productie bracht. Circulaire economie avant la lettre. Later kwam daar de productie van afgewerkte producten als emmers, terrasstoelen en plastic buizen bij. Nog later werden die ook verkocht in de eigen ‘koopjeshallen’.

Met zijn eerste winst kocht Van Gorp in 1966 voor een prikje de terreinen van de failliete dynamietfabriek aan de Poederstraat, naast het privédomein van de familie. De vooruitziendheid van Van Gorp werd voor het eerst bevestigd in de jaren 70. De oliecrisis was een zegen: de olieprijs schoot omhoog en de vraag naar schaarse, gerecycleerde plastics leverde mooie marges op. Die financierden de eerste buitenlandse expansie, in Frankrijk, Spanje, Italië, Turkije en later in het Oostblok en de VS. Vandaag heeft de Ravago Groep 230 vestigingen in 55 landen over heel de wereld.

Kameraad

DE VEROVERAARS

De Belgische miljardenbedrijven.

 Vlaanderen, kmo-land, zo staat  het gebeiteld. Veel minder bekend is dat sommige van diekmo’s de voorbije decenniauitgegroeid zijn tot miljarden-bedrijven. De Tijd zocht en vond36 Belgische bedrijven met een omzet van meer dan 1 miljard euro. Soms met namen als klokken, vaak verborgen reuzen.

Lees alles over de veroveraars op tijd.be/dossier/veroveraars

 

We spreken een oude man aan die behoedzaam de oprit van zijn huisje aan het vegen is. Zijn woning ligt aan industriezone ‘Brug 4’, pal tussen het betonnen hoofdkwartier van Ravago, enkele magazijnen en Ravago Home & Fashion, een groot woonwarenhuis dat de laatst overgebleven koopjeshal blijkt te zijn. De 88-jarige Gérard Dierckx lijkt zich niet bewust van de omerta rond het bedrijf en vertelt vrijuit. Meer nog, hij is een ‘goeie kameraad’ geweest van Raf Van Gorp. ‘Al van mijn twaalfde. We hebben samen op school gezeten, onze eerste pinten gedronken en onze eerste lieven versierd’, lacht hij.

Tot 23 jaar geleden, bijna heel zijn loopbaan, heeft Dierckx voor Ravago gewerkt, op het einde als aankoopdirecteur en rechterhand van zijn vriend Raf. En ja, hij heeft ook onder Van Gorps schoonzoon, Theo Roussis, gediend. ‘Nog voor de dood van Raf was de opvolging door zijn dochter en haar man in kannen en kruiken’, weet hij. ‘Het grote verschil tussen beide bedrijfsleiders? Raf was de man van het industriële, de techniek, het zakendoen vanuit de buik. Meneer Roussis denkt commerciëler en financiëler.’

De wissel aan de top in 1990 markeert een wijziging in strategie van organische groei naar groei door overnames. Steeg in de eerste kwarteeuw (1965-1990) de omzet naar 250 miljoen euro, in de 25 jaar daarna trok de groep een groeispurt naar 6,6 miljard euro (2014). En dat is grotendeels de verdienste van de van oorsprong Griekse biochemicus en scherpzinnige zakenman Roussis. Sinds de dood van Van Gorp rijgt hij overnames en joint ventures aan elkaar, met als hoogtepunt de overname van de Amerikaanse mastodont Muelhstein in 2006. In één ruk werd Ravago dubbel zo groot (4 miljard euro omzet) en kroonde het zich tot wereldmarktleider. De zware leningen werden geborgen door het privévermogen van de familie, die nog steeds 100 procent eigenaar is van Ravago. Ze bezit ook bijna 1 procent van KBC Groep, een strategisch belang dat Raf Van Gorp destijds nam om zijn vermogen te diversifiëren en dat Roussis tot op vandaag bestuurder maakt van de bankgroep.

De overname maakte van Ravago meer een financiële speler dan een industriële. De silo’s vol plastickorrels op de petrochemische sites wereldwijd verhullen de echte bedrijfsactiviteit van de groep: de handel in en de distributie van grondstoffen. Trading, efficiënt voorraadbeheer, indekking met hedging, futures en andere derivaten, en de nadruk op performante IT-systemen om dat nauwgezet op te volgen, vormen vandaag de kernbusiness van Ravago. Dat mag blijken uit de ‘financiële’ vestiging van de groep in Luxemburg, maar ook uit het feit dat het bedrijf ‘maar’ 5.500 werknemers telt. Ook de marges en de toegevoegde waarde zijn beperkt in verhouding tot de miljardenomzet.

Of de familie ondanks de grandeur van de groep en haar hang naar discretie nog veel en graag gezien is in het dorp, vragen we een bezoeker van de Ravago-brasserie Bakeliet aan Brug 4. ‘Natuurlijk. Je komt Roussis tegen bij de bakker. Ook Gunhilde en de kinderen zijn heel aanspreekbaar. Net als wijlen Raf Van Gorp steunen ze veel goede doelen. In tegenstelling tot de familie de Cartier de Marchienne (de adellijke eigenaarsfamilies achter Cartamundi en Etex, red.) die in een kasteel in de Arendonkse wijk De Lusthoven woont, hebben zij hun dorp nooit de rug toegekeerd.’

Volgende week
Jean-Luc Deleersnyder, CEO van de grondstoffengroep Sibelco
www.tijd.be/dossier/veroveraars

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud