‘Haal de moord op papa uit de doofpot'

©BELGAIMAGE

In een ultieme poging om het Mexicaanse onderzoek naar de moord op hun vader Jan Sarens vlot te trekken sturen zijn dochters Silke, Ruth en Lien een brief aan minister Reynders. ‘Het is nu of nooit.’

Zaterdag 23 februari 2013, 16u43 plaatselijke tijd: in de Mexicaanse badplaats Acapulco verlaat Jan Sarens een winkelcentrum in de ‘zona diamante’. Op de parking kan hij zijn boodschappen nog net opbergen in de koffer van zijn Mercedes Benz cabrio. Maar dan slaat het noodlot toe. Met een welgemikt schot in de borst is de 59-jarige Sarens, zittend achter het stuur, op slag dood. Verplegers doen nog een wanhoopspoging om hem te reanimeren. Tevergeefs. Ook de ‘policía federal’ komt aangereden. Maar de agenten vinden niemand die kan of wil getuigen over de moord op klaarlichte dag.

‘Zes uur later, het was al zondagochtend, kreeg ik in België een telefoontje van Marc, de broer van mijn vader. Hij had van de ambassade vernomen dat papa overleden was’, vertelt Ruth Sarens (32). Ook haar tweelingzus Silke en hun jongste zus Lien (28) kregen het nieuws te horen. ‘Zo’n telefoontje wil je nooit krijgen. Dit hadden we nooit verwacht. Papa maakte zich nooit zorgen. Dat was zijn karakter. En als je in een land als Mexico werkt, kan je daar misschien beter niet aan denken, uit zelfbescherming. Pas na zijn dood is de omvang van de dreiging echt tot ons doorgedrongen.’ Silke Sarens: ‘Hij praatte weinig over de problemen in Mexico. Met niemand, ook niet met ons. Zelfs niet wanneer we jaarlijks met Kerstmis en Nieuwjaar naar Mexico reisden. De vele moorden in Mexico deed hij af als statistieken die we moesten relativeren, gelet op de tientallen miljoenen inwoners.’

Doodsbedreigingen

Jan Sarens kreeg nochtans constant doodsbedreigingen sinds hij in 2006 verhuisd was naar Mexico City. Hij moest er als ‘crisismanager’ de brokken lijmen van een stukgelopen joint venture die Sarens Group had gesloten met het lokale bedrijf Gruas Ojeda. Ondanks een bitse juridische strijd die was uitgedraaid in een dading, weigerden de Mexicanen 46 kranen die ettelijke miljoenen euro’s waard waren, te betalen. In augustus 2007 belandde Jan Sarens na een klacht van Ojeda zelfs in de gevangenis. Verschillende dagen zat hij opgesloten in een snikhete cel: uitgehongerd, zonder toilet, slapend op de grond en zich vastklampend aan zijn schoenen die zijn celgenoten - drugdealers en straatboeven - anders zouden stelen.

‘Ojeda beschuldigde mijn vader ervan een bedrijfsauto te hebben gestolen. Ze probeerden een schrikbewind te voeren’, zegt Ruth. ‘Toenmalig premier Guy Verhofstadt heeft de problemen nog aangekaart bij de Mexicaanse president.’ Silke: ‘Hij is verschillende keren aangeklampt door mensen die hem kapot zouden maken. Maar dat was blijkbaar niet zo ongebruikelijk in Mexico. Dat ze ooit de daad bij het woord zouden voegen, had hij nooit gedacht.’

Ruth: ‘Papa had wel een gepantserde auto en een bodyguard. Maar lang niet altijd. De bodyguard was er alleen voor de rit tussen zijn kantoor en zijn huis. Zijn gepantserde auto gebruikte hij alleen in Mexico City. In Acapulco, waar zijn vakantieverblijf was, duldde hij geen enkele bescherming. Hij wilde meester blijven over zijn eigen leven.’

Alles uit de kast

Sarens Group luidde meermaals de alarmbel. Ook Karel De Gucht werd als minister van Buitenlandse Zaken ingeschakeld om te bemiddelen. Er belandde zelfs een vraag om bescherming bij de Europese Commissie. En tijdens een economische missie in 2009 mengde ook de toenmalige prins Filip zich in de zaak. Ruth: ‘De Belgische diplomatie heeft alles uit de kast gehaald. Maar het is aan Mexicaanse zijde bij beloftes gebleven. Mexico is een vreemd land om zaken te doen. Het is onbetrouwbaar. You love it or you hate it.

Het voorbije jaar hebben de dochters Sarens de Mexicaanse justitie zelf leren kennen. De belofte om 25 speurders op het dossier te zetten bleek een lachertje. Zelfs het verhoor van Sarens’ dochters was kafkaiaans. Ruth: ‘Zeven uur heeft dat geduurd. De agente die ons verhoorde, kon niet eens vlot typen! Haar overste moest bijspringen. Niet echt professioneel. We hadden niet het gevoel dat we in goede handen waren. In het geval van een buitenlandse bedrijfsleider zou je verwachten dat ze zich bewust zijn van de internationale visibiliteit. Nee, hoor.’

Sukkelstraatje

Een jaar later staat het gerechtelijke onderzoek in Mexico nog nergens. Het Belgische parket maakt er al jaren een punt van om onopgeloste moordzaken van Belgen in het buitenland op de voet te volgen. Ook de zaak-Sarens wordt parallel behandeld door een Belgische onderzoeksrechter, een speurder en een openbaar aanklager. Maar als het federaal parket ook deze maand geen groen licht krijgt van de Mexicanen om samen te werken, zit het onderzoek in een sukkelstraatje. Net als andere ‘cold cases’ in Mexico, zoals de verdwijning van Bart Speybroek, een dertiger die op doorreis was in Mexico in 1998 (!). Om dat te vermijden zijn de dochters voor het eerst bereid met de pers te praten. En om de druk op te voeren doen ze een oproep aan minister van Buitenlandse zaken Didier Reynders (MR).

Silke: ‘Het is nu of nooit. Zelfs onderzoeksdaden waarvan iedereen weet dat ze cruciaal zijn bij een moordzaak, hebben de Mexicanen een jaar later nog niet uitgevoerd: telefoongesprekken zijn maar deels getraceerd, de autopsie gebeurde niet zoals het hoort, enzovoort.’

Navraag bij Mexicaanse collega-journalisten leert dat Mexico in één ding uitblinkt: straffeloosheid. Van honderd moordzaken worden er maar een handvol opgelost. Ruth: ‘Culturele gevoeligheden zullen een rol spelen. Het machismo zeker ook: niet durven toe te geven dat het niet lukt. ‘Er is altijd wel een reden waarom het gerechtelijke onderzoek vertraging oploopt: een wissel van de onderzoeksrechter, een tropische storm, en vanaf november waren het de eindejaarsfeesten. Binnenkort het WK voetbal?’ Ruth: ‘Dat smaakt wrang omdat mijn vader altijd veel vertrouwen in de Mexicanen heeft gesteld. Soms had hij ook zijn twijfels: ‘Waar ben ik eigenlijk mee bezig?’ Maar hij is gebleven en bleef jobs creëren. En daar krijgt hij na zijn dood heel weinig voor terug.’

Silke: ‘Ik heb soms de indruk dat iemand het potje gedekt wil houden.’ Dat gevoel heeft Ruth ook. Het zou bovendien stroken met de meest plausibele onderzoekssporen. Jan Sarens deed grote zaken in Mexico, hè. Twee denksporen zijn momenteel heel concreet. En ze sluiten elkaar niet uit. De aanwijzingen zijn zo pertinent dat het heel verleidelijk wordt ze openlijk op tafel te gooien.’

Duidelijke hypotheses

Er zijn inderdaad duidelijke hypotheses over wie achter de moord zit. Een analyse van het Belgische gerecht sluit een ordinaire roofmoord uit. Alleen al de plaats van het delict, een van de betere wijken van Acapulco, ver van het stadscentrum, maakt dat onwaarschijnlijk. Er is ook niets geroofd. En met één welgemikt schot iemand dodelijk treffen wijst op een professionele schutter. Een afrekening van Ojeda is daarom zeker nog een van de denksporen.

Achterhalen wie Sarens heeft vermoord, is het laatste wat de dochters kunnen doen voor hun vader. Ze willen de moed niet opgeven. Silke: ‘Ook mijn vader ging de problemen niet uit de weg. Als iedereen zei dat een zaak verloren was, stimuleerde hem dat extra om door te gaan. Je kon aan zijn mouw trekken om hem tegen te houden, hij zou zonder mouw zijn vertrokken.’

Ruth: ‘Hij wou niet oud worden in België. Voor Mexico zat hij al in Zuid-Afrika, Algerije en Bahrein. Hij onderscheidde zich van de familie in het bestuur van Sarens. Hij was gescheiden en zijn kinderen waren het huis uit. Hij leefde voor tien.’

‘Hij was geen echte manager, waar het bedrijf vandaag steeds meer door gerund wordt. Hij bleef een ondernemer. Hij zat liever tussen zijn mensen op het terrein, bij wie hij heel geliefd was. Het was een van de mooiste complimenten: iemand zei op zijn begrafenis dat hij er niet vies van was om de mouwen op te stropen. Dat is een erfenis die de groep Sarens nog kan helpen.’

Ruth en Silke Sarens getuigen voor het eerst over de moord in Mexico op hun vader, Jan Sarens van de gelijknamige kranengroep. ‘Hij had een gepantserde wagen en bodyguards. Maar lang niet altijd. Hij wilde meester blijven over zijn leven.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud