Advertentie
analyse

ING legt pak menselijk kapitaal in de mottenballen

ING geeft ruw geschat dik 100 miljoen euro uit zonder dat daar enig rendement tegenover staat. ©REUTERS

Door werknemers gedurende vele jaren een mooi salaris betalen om thuis te zitten niksen, legt ING België een ferme voorraad waardevol menselijk kapitaal in de mottenballen.

De grenzen verleggen, dat doet ING. Drastisch was de beslissing in oktober dat de bank in België 3.000 van de 9.000 banen zou schrappen. Bijzonder is ook dat de bank nu bereid is 1.500 werknemers die hun 55ste verjaardag al hebben gevierd op de loonlijst te houden terwijl ze niet meer hoeven te werken. Ze krijgen een landingsbaan aangeboden en ploffen neer op een bedje van ganzendons.

Voor de werknemers die ervoor in aanmerking komen, is het een aantrekkelijke regeling. Ze moeten de moeilijke zoektocht niet aanvatten naar een nieuwe job, ze moeten zich financieel geen zorgen maken en krijgen ruimschoots de kans te genieten van de mooie dingen van het leven. In ruil voor het nietsdoen, moet ze wel een stukje van hun salaris inleveren.

Iedereen happy dus, lijkt het wel. Maar zoals elke econoom weet: een gratis lunch bestaat niet.

Maar het blijft een win for life. Voor de jongere werknemers in de bank is het ook een goede oplossing: als hun oudere collega’s ophoepelen, kunnen zij hun job behouden en wellicht ook sneller carrière maken.

Ferm prijskaartje

Er hangt wel een ferm prijskaartje aan voor de bank. Het is duurder dan de 55-plussers gewoon te ontslaan en hun de wettelijke ontslagvergoeding te betalen. Maar blijkbaar is ING bereid die prijs te betalen voor de sociale vrede die kan helpen om soepel een nieuwe start te maken. Hoe hoog die extra prijs is, daarover bewaart de bank het stilzwijgen.

Ze wil alleen kwijt dat de gunstregeling ‘geen materiële impact’ heeft op de kostprijs van de herstructurering. Ach, een paar tientallen miljoenen meer, daar draait ING zijn hand niet voor om.

Overheid weinig wapens

De overheid heeft weinig argumenten om bezwaar te maken tegen de afspraak tussen de bank en haar oudere werknemers. De contractuele vrijheid, weet u wel. In tegenstelling tot een brugpensioenregeling wordt hier de factuur niet naar de overheid doorgeschoven. Dat zou niet worden gepikt van banken die enkele jaren geleden met miljarden euro’s overheidssteun van de ondergang zijn gered - in het geval van ING was het wel Nederlands geld.

De werknemers die op non-actief zijn gesteld doen geen beroep op een werkloosheidsuitkering. Ze betalen belastingen en sociale bijdragen op het gereduceerde salaris dat ze krijgen en de bank blijft de werkgeversbijdragen betalen.

Opstandig

Iedereen happy dus, lijkt het wel. Maar zoals elke econoom weet: een gratis lunch bestaat niet. Er is wel degelijk iemand die de rekening betaalt. Als de aandeelhouders van ING ze niet oprapen, worden de kosten van de thuisblijfregeling afgewenteld op de klanten van de banken die hogere tarieven aangerekend zullen krijgen. Of ze komt terecht op de schouders van de jongere werknemers in de bank die het werk moeten opknappen van hun oudere collega’s die afwezig mogen blijven.

De afspraak bij ING België, enthousiast gesteund door de vakbonden, geeft munitie aan wie stelt dat de verloning van oudere werknemers buiten proportie is als die wordt afgemeten aan hun productiviteit. Want de arbeidsproductiviteit van de thuiszittende bankiers is zero. Je kan begrijpen dat dat de hardwerkende jongeren enigszins opstandig maakt.

Kritiek Nederlandse vakbonden

De vakbonden bij ING in Nederland, waar ook 2.300 banen voor de bijl gaan, kijken met grote ogen naar de afspraken die in België over de 55-plussers zijn gemaakt. Ze hadden eerst niet door dat ING zelf in eerste instantie dat grapje betaalt, ze dachten dat het paste in de Belgische brugpensioenregeling.

Het laat zich raden dat ze nu zullen aandringen op een gelijkaardige gunstregeling voor de 55-plussers in Nederland. Verbieden de Europese regels immers niet discriminatie op basis van nationaliteit tussen burgers van de Europese Unie?

Zowat 1.500 mensen worden jarenlang betaald om thuis te zitten niksen.

Wat er fundamenteel wringt aan de afvloeiingsregeling is dat ING een smak geld - volgens een ruwe schatting toch algauw meer dan 100 miljoen euro - uitgeeft, zonder dat daar enig rendement tegenover staat. Niet voor de onderneming, niet voor de samenleving. Met zo’n bedrag zouden ook heel wat nuttige investeringen gefinancierd kunnen worden. Nu worden 1.500 mensen jarenlang betaald om thuis te zitten niksen. Een waardevolle voorraad menselijk kapitaal wordt in de mottenballen gelegd.

Overvloedmaatschappij

Leven we in zo’n overvloedmaatschappij dat we ons dat kunnen veroorloven? De economie zou erbij gebaat zijn als die mensen een impuls zouden krijgen om hun kennis en ervaring productief in te zetten in een andere job, in een andere onderneming.

Het staat de oudere bankiers natuurlijk vrij om te zeggen: ‘Foert, ik hoef uw gouden parachute niet, ik ga me elders wel nuttig maken.’ Maar hoevelen zullen dat doen? Daarvoor moet je al behoorlijk tegendraads zijn.

Prediken

Om ons welvaartsmodel duurzaam te onderstutten, moeten we met zijn allen langer werken. Het is niet verstandig oudere werknemers uit te rangeren. Dat zeggen ook de bankeneconomen als ze het beleid voorschrijven dat de overheid moet voeren. Daarom ook is de brugpensioenregeling strenger gemaakt en wordt de pensioenleeftijd opgetrokken.

Maar wat de bankeconomen prediken, wordt in eigen huis niet toegepast. De banken vinden dat ze speciaal zijn en dat ze mogen afwijken van de regel.

Altijd weer vinden de banken een manier om de maatschappij een neus te zetten.

Want ING België introduceert de betaalde thuiszit voor 55-plussers dan wel op grote schaal, het is niet de pionier van het systeem. Andere banken als KBC, Belfius en BNP Paribas Fortis hadden het pad al wat geëffend. Ze bedoelen het wellicht goed, maar ze geven wel het slechte voorbeeld.

Gered met belastinggeld

De banken. De veroorzakers van de financiële crisis, verantwoordelijk voor een pak economische ellende. Gered met belastinggeld. En nu klagend en zagend over de bankentaksen en over de Europese Centrale Bank die met haar goedkopegeldbeleid hun rendabiliteit ondermijnt. Maar zulke riante ontslagregelingen?

Alleen bij de banken. Want buiten het bereik van gewone ondernemingen, werknemers in andere sectoren moeten er niet van dromen. Altijd weer vinden de banken een manier om de maatschappij een neus te zetten.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud