Advertentie
Advertentie

Parijs likt zijn wonden

©EPA

Zelden was het op zaterdag zo rustig in de straten van de Franse hoofdstad. Of ze nu bang, boos of verdrietig zijn, het is duidelijk dat Parijzenaars de reeks gruwelijke aanslagen van vrijdagavond proberen te verwerken.

'Putain, c’est chaud', mompelt een Française. De vloek, gevolgd door de constatering dat het ‘heftig’ is: een betere beschrijving is er niet voor de sfeer in de Rue Alibert. Tientallen mensen drommen samen in de Oost-Parijse straat, waar de aaneenschakeling van aanslagen vrijdagavond begon, en waarbij in ieder geval twaalf dodelijke slachtoffers vielen.

De deur van bar Le Carillon, waar om tien voor half tien ’s avonds het eerste schot werd gelost, zit inmiddels dicht. Op de krijtborden onder de luifel staat wrang genoeg nog de aankondiging van een ‘happy hour’. Op de stoep liggen bloemen, waxinelichtjes, kaartjes en dikke lagen zaagsel en zand, die vrijdagavond over de plassen bloed zijn gegooid.

'Een vriendin van me vroeg me gistermiddag of we in Le Petit Cambodge zouden gaan eten', zegt buurtbewoonster Kewa (37). Het kleine restaurantje was na het bloedbad in Le Carillon het volgende doelwit van de schutters. 'Ik had andere dingen te doen, maar als ik ja had gezegd, had ik nu misschien niet meer geleefd.'

'Angst zaaien, dat willen ze. Maar ik blijf mooi niet binnen.

De Française stond vlakbij toen er werd geschoten en mensen door de straten begonnen te rennen. Toch laat ze zich niet door de daders intimideren. 'Angst zaaien, dat willen ze. Maar ik blijf mooi niet binnen', zegt ze strijdlustig, terwijl een paar mannen van de gemeentereinigingsdienst zich een weg banen door de menigte. Ze vegen het zaagsel en zand op en beginnen het stoepje te boenen.

In de deur van koffiebar Radiodays even verderop, slechts twee maanden geleden geopend, staat de Libanees Ibrahim Basbous (33). 'Ik was al dicht toen het schieten begon, maar stond hier nog met wat vrienden. Een paar mensen kwamen hier in paniek binnen, sommigen onder het bloed. Ze wilden zich wassen bij het fonteintje in de wc. Anderen waren zo bang dat ze zich wilden verschuilen op het binnenplaatsje.'

Als je met meer dan vijftig man bent, ben je tegenwoordig al een doelwit.

Volgens Kewa kozen de daders deze plekken omdat het tiende en elfde ‘volkse buurten’ zijn, waar joden, moslims en christenen samenleven. Basbous vermoedt dat de daders gewoon samenscholingen zochten. 'Als je met meer dan vijftig man bent, ben je tegenwoordig al een doelwit. Een agent vertelde me dat ze denken dat de daders lukraak cafés hebben uitgekozen. Dat ze gewoon begonnen te schieten op een plaats waar veel mensen waren.'

Binnen blijven? Zijn vrouw Hala (30) denkt er niet aan. 'Wij wonen nu zeven jaar in deze buurt. Tien maanden geleden werden hier vlakbij de redactieleden van Charlie Hebdo afgeslacht. Toen had ik ook de behoefte om naar buiten te gaan, om onder de mensen te zijn. Ik haal er steun uit.'

Niet alleen het echtpaar Basbous ving gisteren mensen op. Al rap na de eerste schietpartij ontstond op Twitter de actie ‘open deur’: Parijzenaars die een bed of bank overhadden, boden die aan aan gestrande stadgenoten. Ook de 22-jarige studente planologie Nadia Mourid haalde mensen in huis. 'We hebben hier uiteindelijk met 25 mensen geslapen', zegt de Française, die een ruim appartement deelt met vier anderen.

'Ik was met vrienden thuis wat aan het drinken, toen duidelijk werd dat er echt wat aan de hand was. Sommigen hadden bekenden die in het getroffen gebied zaten, of in het Bataclan-theater, anderen vroegen of gevluchte vrienden mochten langskomen. Ik heb daar geen moment over nagedacht. Het was fijn om samen te zijn, ook al kende ik lang niet iedereen, maar het was een zware avond. Surrealistisch haast.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud