Advertentie
Advertentie
interview

Rudi De Kerpel: ‘Ik wil iets zots kunnen bedenken'

©Thomas De Boever

Rudi De Kerpel, de ondernemer achter de Eurotuin-centra, wil zichzelf én zijn bedrijf heruitvinden. En dus vertrekt hij dit weekend voor twee maanden naar New York. ‘Wat komt er bij mij naar boven als ik niets te doen heb? Dat wil ik weten.’

Nee, hij heeft geen burn-out. En hij lijdt ook niet aan een depressie. Hij is zelfs niet moe of ook maar een beetje overwerkt. Rudi De Kerpel is energiek, er branden lichtjes in zijn ogen. En toch moet hij eruit. Weg. ‘Ik ben 53. Met wat meeval heb ik nog duizend weken te leven. Dat klinkt veel, maar dat is het niet. Ik ben een gelukzak. Ik ben twintig jaar met Eurotuin bezig, de zaak is groot geworden, ik heb zeventig mensen in dienst. Ik heb een goed leven. Onlangs ging ik naar een concert van Mika in Londen. Fantastisch optreden, wat een artiest. En kijk, een paar weken later was ik met hem een nacht op stap in Brussel. Zulke dingen overkomen mij.’

Rudi De Kerpel met zijn hond in het park in Merelbeke: ‘Mijn grootste frustratie is dat ik altijd te vroeg aan dingen ben begonnen.’ ©Thomas De Boever

‘Maar wat wil ik nu nog doen, in die duizend volgende weken? Ik wil dat het antwoord op die vraag duidelijk wordt. En dat wordt het niet, als ik bezig blijf. Vakantie volstaat niet. In al mijn jaren Eurotuin ben ik er nog nooit langer dan twaalf dagen uit geweest. Terwijl ik denk dat je net afstand en tijd nodig hebt om de zaken klaar te zien. En vakantie, dat is ook te vaak bezig zijn. Je landt met een vliegtuig in een stad, en hop, van het ene schitterende gebouw gaat het naar het volgende mooie museum en vervolgens naar dat goede restaurant. Dat voelt normaal, want iedereen doet het zo. Maar je wordt er niet méér uitgerust van, laat staan creatiever of scherper. Tijdens een vakantie zijn je gedachten nog altijd beperkt.’

Daarom vertrekt De Kerpel dit weekend naar New York, een stad die hij de voorbije jaren geregeld in turbotempo heeft bezocht. Hij gaat twee maanden in een appartement van een kennis wonen, vlak bij Central Park. In zijn eentje. Gaat mee op reis: een grote kartonnen doos vol boeken. ‘Geen e-reader, ik wil de boeken kunnen voelen.’

Als we niet ingrijpen, bestaat Eurotuin over vijf jaar niet meer. De impact van e-commerce is gigantisch.

De Kerpel wil lezen wat hij al die jaren niet gelezen kreeg. Werk van fictie-auteurs Bavo Claes - ‘ik ben een grote fan’ - en Erwin Mortier. Boeken van toekomstdenkers als Peter Thiel en Rutger Bregman ook. En hij wil lopen en fietsen in Central Park. Misschien reist hij nog door naar Silicon Valley, maar het moet niet. Misschien komt zijn petekind even logeren. Dat concert van Stromae pikt hij wel zeker mee. Maar voor de rest is zijn agenda erg leeg. ‘Wat komt er bij mij naar boven als ik niets te doen heb? Dat wil ik weten. Ik denk dat dat voor iedereen een belangrijke vraag is, maar weinigen nemen de tijd om een antwoord te zoeken.’

Bobby Ewing

De smartphone gaat uit, alleen op zaterdag is hij bereikbaar voor zijn twee zaakvoerders voor overleg over Eurotuin. ‘Ik ben nog niet vertrokken en ik heb al een belangrijke oefening gemaakt’, zegt hij. ‘Ik heb mezelf overbodig gemaakt. Als ik morgen tegen een boom knal, kan Eurotuin voort. Dat is goed, dat maakt het bedrijf sterker. Elke ondernemer zou die oefening moeten maken.’

Oost-Vlaming Rudi De Kerpel is 53 en de oprichter, eigenaar en topman van Eurotuin, een keten van tuincentra. Eurotuin begon in 1995 in Merelbeke met de overname van de failliete bloemisterij Gandaplant. Vandaag zijn er vier winkels en zit er een overname in de pijplijn. Dit jaar moet de omzet ongeveer 14 miljoen euro bedragen.

Eurotuin dreigt door elkaar te worden geschud als het bedrijf alles op zijn beloop laat. ‘De impact van e-commerce is gigantisch. Van sommige producten verkopen we nog een derde van wat we een paar jaar geleden deden. Denk aan barbecues en opblaaszwembaden. Alles wat in een doos past, verschuift in een razend tempo naar online. Als we niet ingrijpen, bestaat Eurotuin binnen vijf jaar niet meer.’ Ook daarvoor moet New York dienen. ‘Ik ga niet werken, maar ik hoop wel dat het creativiteit brengt. Ik hoop dat ik er weer volop ga dromen.’

De zoon van boeren-plantenkwekers uit Zaffelare vertelt dat hij altijd veel heeft gedroomd. ‘Als kind wilde ik Bobby Ewing, de succesvolle oliebaron uit Dallas, worden.’ Het werd Eurotuin, een reeks andere kleinere en grotere bedrijfsprojecten, een uitstap naar de politiek (LDD).

‘Ik heb altijd gedroomd om vooruit te gaan. En ik geloof dat die dromen me effectief vooruit gedreven hebben. Hoe dat werkt? Ik droom. Daarna formuleer ik die droom hardop, als ik met mijn hond ga wandelen bijvoorbeeld. En binnen drie jaar komt die droom uit. Probeer het, het werkt. Het is alsof je die droom nadien in je onderbewustzijn parkeert, je er zonder het te weten naar gaat streven, en je door dat streven uiteindelijk je doel bereikt. Maar nu weet ik het niet. Wil ik de grootste worden in België met Eurotuin? Wil ik verkopen? Wil ik me terugtrekken uit de dagelijkse leiding? Of net niet? Wil ik iets helemaal anders?’

©Thomas De Boever

Eekhoorns

De Kerpel zegt dat hij nog niets concreets in gedachten heeft. ‘Ik vertrek niet met een dilemma naar New York: wordt het plan A of plan B? Ik wil gewoon zotte plannen kunnen bedenken. Wil ik pastoor worden? Wil ik mijnwerker worden in Polen? Wil ik een ecologisch pretpark bouwen? Ik wil wel eens de ruimte om daarover na te denken.’

‘Ik ben gek van het werk van jeugdschrijver Marc De Bel. Ken je de Boeboeks, die kleine, vriendelijke beestjes, uit sommige van De Bels boeken? Wel, ik wil me op een bankje in Central Park zetten en daar een namiddag kunnen blijven zitten. En als ik dan een eekhoorn zie, of als er achter die eekhoorn een paar Boeboeks uit de struiken komen, dan wil ik daar een praatje mee kunnen doen. Ik wil kunnen zeggen: ‘Zeg, het eens, vrienden. Wat vinden jullie? Wat moet er gebeuren?’ En dat wil ik dan opschrijven.’

‘Mijn grootste frustratie is dat ik altijd te vroeg aan dingen ben begonnen. Ik wilde een zakenman zijn toen ik nog op school zat. Als ik met een project bezig was, zat ik in mijn hoofd al bij het volgende. Ik heb me altijd gehaast, dat is het eigenlijk.’ Tot in 2012. Toen liep De Kerpel na een stuk gelopen relatie hard tegen een muur.

‘Ik had het gehad. Ik zag geen uitdagingen meer. Ik heb mezelf een jaar moeten verplichten om te werken. Dat was het juiste om te doen, ja. Ik ben er heel hard van overtuigd dat je onder de mensen moet blijven komen als het slecht gaat. Ik had geen depressie, maar ik begrijp nu wel hoe mensen in een depressie belanden. Maar dat is voorbij. Ik ga niet naar New York, omdat ik het allemaal niet meer zie, maar net omdat ik het opnieuw wil zien. Er staat een huis, nu moet er nog een dak op.’

Nieuw concept

De Kerpel bereidde de voorbije maanden zijn trip voor en stoomde Eurotuin klaar voor zijn vertrek. Maar nog belangrijker: hij zette, samen met een consultant, een nieuw luik voor de Eurotuin-winkel op poten. Een totaal nieuw concept voor het bedrijf.

De plannen zijn klaar, hij haalt ze erbij en legt ze op tafel. ‘Dit wordt echt goed. Maar het mag nog niet in de krant. Dit project moet eerst worden goedgekeurd door een paar instanties, en dat kan nog even duren. Er liggen nog een aantal partijen dwars. Maar we hebben het allemaal uitgekiend, dit zal ons lukken. Ergens volgend jaar. Kan je geloven dat ik mij wat als Uber voel?’

Maar eerst New York. Hij is zenuwachtig, zegt hij. ‘Zonder dat ik goed weet waarom.’ En hij is zo enthousiast. ‘Mijn ego zal heel veel zin hebben om mijn telefoon aan te zetten en veel foto’s de wereld in te sturen. Maar ik ga me proberen inhouden.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud