column

Extinctie

Roland Legrand

NTHE, al van gehoord? Zoek op YouTube naar Near Term Human Extinction. Je zal tal van experten en groepen vinden die het hebben over het verdwijnen op korte termijn van de menselijke soort.

Dramatische en door de mens veroorzaakte veranderingen in klimaat en milieu doen ons de das om. Op Facebook vind ik een groep voor mensen die ervan overtuigd zijn dat de ondergang op korte termijn - tien jaar misschien - van de menselijke soort onvermijdelijk is. ‘Discussieer, lach, huil, hou mekaar vast, deel ideeën en weet dat je niet alleen bent’, klinkt het. Mensen die denken dat er misschien toch nog hoop is, worden verwezen naar groepen zoals Positive Deep Adaptation.

Ik botste op NTHE dankzij de New Yorkse durfkapitalist Fred Wilson. Die verwees in zijn blog AVC naar een paper van de in duurzaamheid gespecialiseerde Britse professor Jem Bendell (universiteit van Cumbria). De paper heeft als onheilspellende titel ‘Deep Adaptation: A Map for Navigating Climate Tragedy’. Diepgaande aanpassing is nodig omdat de veranderingen in milieu en klimaat sneller en radicaler zijn dan de officiële organen toegeven. Of soms is er gewoon wetenschappelijke onzekerheid over bepaalde risico’s, zoals het vrijkomen van methaangas, dat een nefaste en mogelijk dramatische invloed heeft op de opwarming.

Professor Bendell leert ons om te gaan met de klimaattragedie.

Bendell zegt in gesprekken met ‘mature studenten’ dat de huidige maatschappij onvermijdelijk zal ineenstorten. Catastrofes zijn daarbij waarschijnlijk en extinctie is een mogelijkheid. Dat besef doet een mens op een andere manier naar de wereld kijken. Neem nu technologie en onderzoek. Wat draagt er bij tot het omgaan met catastrofale ontwikkelingen en wat niet? Experimenten met lokale samenwerkingsverbanden waarbij lokale munten worden gebruikt, zijn volgens de professor nuttig. Het gebruik van computers voor louter entertainment is dan weer slecht. Nadenken over het verplaatsen van woon- en werkgebieden in laaggelegen gebieden zou getuigen van de hoognodige vooruitziendheid. Hoe overleeft een stad een zondvloed, een dramatische terugval van de voedselproductie, problemen met de energie- en watervoorziening?

Moed

Voor durfkapitalist Wilson is de paper een stimulans om op een andere manier naar de wereld te kijken, zonder de moed op te geven. Hij blijft geloven dat we de opwarming nog aanzienlijk kunnen afremmen, maar dan moeten daar wel nu in investeren. Professor Bendell is zelf overigens een moedig man. Ofwel blijkt zijn analyse te alarmistisch te zijn, en brengt hij zijn reputatie schade toe. Ofwel is ze wel juist, en dan heeft een academische carrière geen zin meer. Wat doet een prof in zo’n geval? Hij neemt een sabbatjaar om over de situatie na te denken. ‘Wat een luxebeesten zijn die proffen toch’, denk je dan misschien. Maar asociaal is Bendell zeker niet. Zich terugtrekken in de bergen met munitie en voorraden is geen optie voor hem. Enkel door samen te werken maken we een kans de catastrofale ontwikkelingen in te perken, argumenteert hij. Wie weet kunnen ook durfkapitalisten zoals Wilson daarbij een belangrijke rol spelen.

Lees verder